Irish Desire

Een paar weken geleden bezocht ik op een stralende zondag het kleine eilandje Innishbiggle. Men had mij verteld dat vanaf het haventje van Doran’s Point bij Ballycroy de oversteek met een veerdienst mogelijk is, maar het was even speuren hoe en wat betreffende vertrektijden, in het haventje zelf had ik niets kunnen ontdekken. Maar gelukkig, de uitbater van de plaatselijke benzinepomp annex buurtwinkel wist raad en gaf mij het telefoonnummer van Michael Leneghan, eigenaar van de veerdienst op afspraak. Omdat hij om 10.00 uur al een paar mensen zou overzetten, spraken we af dat ik me daarbij zou aansluiten.  Innishbiggle is gelegen tussen Achill Island en het vaste land en heeft een afmeting van 1,5 km bij 2,5 km. Het wordt nog slechts bewoond door 18 mensen, voornamelijk ouderen. Het eiland is ook bereikbaar vanaf Achill Island.

Pas nu ik een aantal maanden in Ierland verblijf, begrijp ik pas echt de droefheid en de melancholie van veel Ierse traditionele liedjes. Ik ben uiteraard bekend met de grote Ierse hongersnood, ‘The famine’ van 1850, een grote tragedie, waarbij meer dan een miljoen Ieren stierven van de honger en miljoenen anderen al dan niet gedwongen naar Noord-Amerika, Australië, Nieuw-Zeeland en Groot-Brittannië vluchtten. Maar nooit realiseerde ik me wat daarnaast het effect was en is van de vele emigraties daarna. Nu ik hier ben en de verhalen om mij heen hoor van de vele jongeren die Ierland verlieten om hun geluk elders te zoeken, begrijp ik wat dit voor de achterblijvers betekende.   Christy, mijn buurman, vertelde me dat het in zijn jeugd heel gebruikelijk was dat vrijwel alle kinderen van de veelal grote gezinnen emigreerden of tijdelijk gingen werken in Engeland, alleen de jongste bleef vaak achter bij de ouders in het ouderlijke huis. Er was gewoonweg niet genoeg we...