Irish Desire

Vandaag had ik een interview met Michael Chambers, die werkzaam is bij het National Park Ballycroy. De foto bij het gesprek ga ik volgende week maken, wanneer hij me weer meeneemt voor een wandeling in de bergen.  Het verhaal van Michael houden jullie daarom nog even tegoed dus, wanneer ik er ook een foto bij heb.  Inmiddels begint het hier een klein beetje op voorjaar te lijken, het is iets minder koud, de sneeuw op de bergen smelt en we hadden een paar heerlijke zonnige dagen. In deze blog deel ik nog enkele winterse foto’s die ik deze week maakte tijdens een wandeling in de omgeving. De bergen zijn hier en daar nog wit, maar overal hoor en zie ik waterstroompjes uit de bergen zich een weg zoekend tussen de heide en het gras. Een heerlijk rustgevend geluid. Rivieren die vorige week nog woest kolkend het vele regenwater afvoerden naar de meren of naar zee, stromen nu weer wat rustiger. Volgens mij zie ik hier en daar weer wat groen tussen al het bruin en geel op ...

De weg naar Bangor Erris grenst aan een enorm uitgestrekt veengebied, de ‘Bangor Erris bog’.  Tot zo’n tien jaar geleden werd hier op grote schaal turf gewonnen door de Bord na Móna, de Ierse staatsmaatschappij. Deze turf werd gebruikt voor de turf gestookte elektriciteitscentrale in Bellacorick, zo'n 20 kilometer verderop aan de N59 naar Ballina. Inmiddels wordt deze centrale niet meer gebruikt, de centrale is zelfs inmiddels afgebroken en de Bord na Móna verricht geen werkzaamheden meer op de Bangor Erris Bog. Wel wordt er nog op kleinere schaal turf gewonnen in dit gebied voor particulier gebruik. Op dit moment ligt het veen er troosteloos en verlaten bij, de vele regen en hagel hebben de zwarte vlaktes een moerassige onherbergzame aanblik gegeven. Hier en daar liggen wat achtergelaten stapeltjes turf, die te drogen zijn gelegd of een poging hiertoe, vorige zomer of waarschijnlijk vorig najaar. Ze hebben de weg naar het huiselijk gebruik in de range of in het vuur niet...

Dooagh Gelukkig is er ook, tussen de onstuimige natte dagen door, af en toe een goede dag, waar ik natuurlijk graag gebruik van maak. Vorige week heb ik een paar fijne wandelingen kunnen maken, onder andere een korte wandeling op Achill Island. Ik startte mijn wandeling vanaf Dooagh, een dorp iets verder dan het geliefde Keel met zijn schitterende strand aan de voet van de kliffen. Mijn indruk is dat Dooagh een dorp in opkomst is wat betreft het toerisme, veel oude vervallen huisjes, maar ook veel mooie gerestaureerde witte huisjes en hier en daar wat nieuwbouw.  Het heeft voor mij een fijne sfeer, het geeft een vakantiegevoel maar straalt toch een authentieke Ierse atmosfeer uit. En omdat het dorp tegen een helling is gebouwd is overal de oceaan zichtbaar. Achill Island is niet voor niets erg populair bij toeristen, het wordt ook wel klein Ierland genoemd, omdat het alles heeft op het gebied van landschapsschoon wat Ierland te bieden heeft: prachtige stranden en baaien,...