Nog 4 nachtjes slapen!
En dan ineens, is het bijna zover, dat ik zal vertrekken naar Ierland om mijn droom waar te maken. Wanneer ik iemand vertel wat ik ga doen, word ik vaak met grote ogen aangekeken en vliegen kreten als: 'wow', 'wat goed', 'wat stoer', me om de oren. Zelf voel ik dat niet zo, maar ja, ik was de afgelopen maanden zo druk met de voorbereidingen, het geregel, mijn huis goed achterlaten voor de onderhuurders, mijn werk bij Cosis overdragen aan mijn vervangster, kortom het toewerken naar dit moment, dat ik amper tijd heb gehad om te beseffen en voelen dat het nu echt gaat gebeuren. Af en toe probeer ik me een beeld te vormen hoe het zal zijn, een jaar lang doen wat ik het liefste doe, fotograferen, in een land waar ik dol op ben. En dan maakt mijn hart een sprongetje van geluk. Maar toch is het niet echt te bevatten en te overzien hoe het zal zijn, zo lang alleen te verblijven in het buitenland. Het gevoel is wel een beetje vergelijkbaar met de dagen vlak...