Irish Desire

In mijn vorige blog vertelde ik over het contract met uitgeverij Komma en over Wout de Vringer die het boek zou gaan ontwerpen. Ik ben erg blij kan ik jullie nu kan vertellen dat het ontwerp van het boek PEAT klaar is. Ik ben trots op het resultaat en kan niet wachten om het boek in gedrukte vorm in mijn handen te hebben. Hierboven en hieronder zie je de cover van PEAT en ook deel ik alvast enkele spreads uit het boek met jullie, om je alvast een inkijkje te geven.  Het boek bevat veel foto's, 113 stuks en er wordt veel gebruik gemaakt van pagina vullende spreads. Globaal kun je zeggen dat het verhaal van de turfwinning is afgebeeld in zwartwit en als omlijsting, het veenlandschap in kleur. De tekst is afgedrukt in bruin, passend bij de turf. Het boek heeft 192 pagina's waarvan 13 pagina's tekst, het is dus vooral een fotoboek! Een boek laten drukken en uitgeven kost geld, heel veel geld, dus voordat het boek in de winkel ligt moet er nog wel wat gebeuren. Vanaf 6 mei (of m...

Goed nieuws! Er is hard gewerkt de laatste paar maanden. De definitieve selectie van de foto's is gemaakt en de Nederlandse tekst is geschreven. Er is gebrainstormd over wat voor boek ik zou willen maken over mijn project Irish Desire, ga ik het zelf doen of toch via een uitgever, al dan niet met een vormgever enz. Uitgevers zijn benaderd, onderhandelingen gevoerd, slapeloze nachten doorleefd.  Maar knopen zijn nu doorgehakt, er is goed nieuws! Na enkele malen overleggen en uitwisselen van ideeën, is het nu zover, vandaag heb ik een contract getekend met Steven Hond van uitgeverij Komma.  We gaan een boek maken! De titel van het boek wordt: PEAT en de coverfoto bovenstaande foto.  Het wordt een liggend boek van 30x24 cm, 192 pagina's, hardcover.   De prijs van het boek wordt nog nader bepaald, maar zal ergens rond de €59,- schommelen. Omdat we PEAT ook in het buitenland hopen te verkopen, zal het een Engelstalig boek worden, waarbij de Nederlandse tekst beschikbaar z...

  Lieve mensen, Allereerst wil ik je een gezond, liefdevol en gelukkig 2021 wensen!  Ik hoop dat je ondanks alle beperkingen toch een fijne Kerst hebt kunnen vieren. Het is bijna niet voor te stellen voor mij dat het al weer een jaar geleden is dat ik Kerst vierde in Ierland. Waar is dat jaar gebleven? Mijn zoon zei de afgelopen dagen dat 2020 voor hem als in een waas is voorbij gegaan. Geen uitgesproken hoogtepunten of dieptepunten, meer een soort overleven van een periode waarin alle leuke dingen waar hij zo van houdt, niet konden plaatsvinden, en een periode van veel thuis zijn en binnenzitten. Hoewel ik tijdens mijn verblijf in Ierland tot juni het leven nog wel intens beleefde, heb ik inderdaad de zomer en het najaar na mijn thuiskomst ook wel zo beleefd. Ik had me zo verheugd op het weer oppakken van mijn sociale leven, weer naar de sportschool, collega's ontmoeten, een cursus doen, allerlei plannen die geen doorgang konden vinden. En dan, voordat je het weet, is het zom...

  My help is in the mountain where I take myself to heal the earthly wounds that people give to me. I find a rock with sun on it and a stream where the water runs gentle and the trees wich one by one give me company. So must I stay for a long time until I have grown from the rock and the stream is running through me and I cannot tell myself from one tall tree. Then I know that nothing touches me nor makes me run away my help is in the mountain that I take away with me. Earth cure me. Earth receive my woe. Rock strengthen me. Rock receive my weakness. Rain wash my sadness away. Rain receive my doubt. Sun make sweet my song. Sun receive the anger from my heart.   Nancy Wood Uit: Earth Prayers from around the world.  

De afgelopen maanden heb ik nodig gehad om weer te wat settelen. In het begin zakte de moed me wat in de schoenen en merkte ik dat ik wat afstand van het project nodig had, maar nu heb ik vol passie de draad weer opgepakt. Gestadig werk ik door aan al het materiaal dat ik meenam uit Ierland. Ik ben begonnen met het selecteren van de honderden foto's en daar waar nodig voor het eerst of opnieuw na te bewerken. Van alle kleurenfoto's maak ik ook een omzetting in zwart-wit en andersom. Veel werk dus. Foto's die ik nog niet eerder deelde in mijn blog zal ik verzamelen en af en toe delen in een korte blog. Wanneer alles is uitgewerkt, zal ik keuzes gaan maken. Wanneer je erg lang met je eigen beelden bezig bent, bestaat het risico dat je op den duur blinde vlekken ontwikkelt en niet meer objectief naar je eigen beelden kunt kijken. Ik zal daarom feedback vragen van de mensen om me heen, een collega fotograaf en daarnaast ook één of meer coaching sessies inplannen met fotocoach S...

Inmiddels ben ik bijna een maand thuis en probeer ik de draad weer op te pakken. Maar dit valt nog niet mee. Lijfelijk ben ik hier en doe mijn dingen. Maar mijn hart is nog voor een deel daar. Zoals in mijn vorige blog ook al gezegd, ik vind het zo vol en druk in Nederland. Zelfs hier in het rustige en relatief, voor Nederlandse begrippen, ruime Groningen. Ik mis de schoonheid van het Ierse landschap, de zee, de stranden, de kliffen, de bergen, het veenland, de rivieren, de meren en natuurlijk ook de mensen. Na een jaar als dit, bekijk je alles in een ander perspectief. Maar ik besef ook dat het tijd nodig heeft. In gesprek met vriend Jan kwam ik tot de conclusie dat Ierland altijd blijft en dat ik Ierland niet kwijt raak, ik zou er naar kunnen kijken als naar een onvoorwaardelijke liefde die altijd zal blijven en waar ik altijd naar terug kan keren. Dat vind ik wel een mooie gedachte. Daarnaast merk ik dat ik alles wat er dit jaar gebeurde nog niet helemaal had verwerkt...

Inmiddels ben ik al weer een paar dagen in Nederland. Na een emotioneel afscheid van Christy en Theresa, reed ik verdrietig voor het laatst de prachtige rit over de N59 richting Mulranny. De reis verliep op zich voorspoedig, maar het was wel een langer reis. In de rij voor de boot stond ik tussen een tiental auto’s met grote caravans. De mensen leken elkaar bijna allemaal te kennen. Travellers? Er was mij telefonisch en per mail verteld door medewerkers van Irish Ferries dat mondkapjes op de boot verplicht zijn en dat de regels van 2 meter afstand houden, handen wassen enz. strikt nageleefd worden op de boot. Dit vond ik wel een geruststellend idee. Ik had daarom een aantal mondkapjes aangeschaft bij de apotheek en eenmaal op de boot, stapte ik met een mondkapje op uit mijn auto om me te begeven naar de receptie voor de sleutel van mijn hut.  Na een verdrietig afscheid poseert Christy nog even voor mij voordat ik echt vertrek. Verbaasd keek ik om mij heen, hi...

Achill Island En dan gaat het ineens nog iets sneller dan gepland, gisteren ontving ik een bericht van Irish Ferries, dat mijn overtocht is verplaatst van woensdag naar dinsdag.  I.v.m. Corona varen er minder schepen en worden de weinige boekingen die nog staan samengevoegd. Ik vetrek nu a.s. dinsdag om 18.30 uur vanaf de haven van Dublin naar Cherbourgh in Frankrijk, waar ik woensdag om 14.30 uur zal aankomen. Geen fijne tijd, omdat ik dan nog een langer rit voor de boeg heb. Ik heb daarom een overnachting geboekt in Breda, waar ik w.s. rond 23.00 uur zal aankomen. De volgende dag rijdt ik dan rustig naar Bedum, waar ik eerst nog een nachtje bij mijn dochter logeer, voordat ik vrijdag weer in mijn eigen woning kan. Gelukkig hoef ik niet in quarantaine, na opnieuw wat telefoontjes naar Reisadvies Buitenlandse Zaken en de GDD, is mij nu verteld dat dat niet (meer) hoeft wanneer je met eigen vervoer en per boot reist, dit is alleen nog verplicht wanneer je per vliegtuig reist. G...

In mijn blog van dinsdag 12 mei zinspeelde ik al even op de wandeling die ik die dag ook nog maakte, nadat ik in verband met de koeien in Tarsaghaun rechtsom gekeerd was. Het is een plek aan de Owenduff River, in het National Park Ballycroy, waar ik al vaker fotografeerde. Een hobbelig gravelpad loopt door een uitgestrekte veenvlakte naar de Owenduff River, waar naast een kleine eenvoudige fisherslodge een afsplitsing van de rivier loopt, die soms door vissers wordt overgestoken, zo is mij verteld. Op verschillende plaatsen in de omgeving vind je deze fisherslodges, meestal grote huizen, die je kunt afhuren inclusief een visvergunning voor een bepaald stuk van de rivier. Er wordt vooral gevist op zalm en forel. Lopend over dit pad tref ik opnieuw Paul, die ik al eens eerder fotografeerde terwijl hij turf stak op de traditionele manier met de sleán. (Zie mijn blog ‘More turf’ van 5 april jl.)  Paul is nu bezig de inmiddels gedroogde turf binnen te halen. Hij verplaatst de t...

Footed turf op de Bangor Erris Bog Deze laatste week wil ik besteden aan nog een paar laatste wandelingen in het National Park Ballycroy en zoveel mogelijk foto's afwerken die er nog liggen. En natuurlijk het huis opruimen, spullen pakken en het voorbereiden van de terugreis. In de komende blogs geen of minder tekst, maar wel foto's.

Nog minder dan twee weken en dan is mijn jaar Ierland voorbij. De laatste paar maanden zijn zo ongelofelijk snel gegaan. Hoe kijk ik op dit jaar terug? Met heel veel dankbaarheid.  Ja het was soms zwaar. Met name na de feestdagen heb ik moeilijke tijden gekend. De fraude in januari had een enorme impact op me, zes weken lang heb ik geworsteld om me weer goed te voelen en mijn blijheid en motivatie terug te vinden. Toen dat stap voor stap weer lukte en ik weer begon te genieten, kwam Corona de wereld en dus ook Ierland binnen. Een zorgelijke en verontrustende tijd en het is vreemd om dan hier te zijn, ver van familie en vrienden. Voor het project was het een nieuwe tegenslag,  afspraken konden niet doorgaan en steeds meer gebieden werden onbereikbaar door de strenge reisrestricties hier in Ierland. Ik moest opnieuw verwachtingen loslaten en er het beste van maken... Iets waar ik niet over schreef tot nu toe, maar wat wel van groot belang is geweest tijdens dit jaar e...

De reisrestricties hebben ook een voordeel. Het maakt dat ik meer inzoom op mijn directe omgeving. Ik krijg ineens tips over paadjes langs een rivier, ik onderzoek via de google satellietkaarten de natuurgebieden van Ballycroy national park en vind gravelpaden of graspaden die het gebied hier en daar ontsluiten en ontdek op deze manier mooie fotografische plekken.  Één van die plekken is Tarsaghaun, een gehucht met niet meer dan 3 boerderijen. Ik was er al eens eerder geweest, maar hoorde pas onlangs van een schapenboer die ik trof op een andere mooie plek, dat vanaf  hier een stuk kan worden gewandeld langs de Tarsaghaunmore river. Vorige week was ik daarom al vroeg daar en genoot van de rust en het gekabbel van de rivier. Een rivier die nu meer lijkt op een beek, in tegenstelling tot afgelopen winter, toen het water woest kolkte en de stroming sterk was. Toch kwam ik die ochtend niet heel ver, omdat op een gegeven moment een zijrivier overgestoken moest worden, wat mij de...