Irish Desire

Uitzicht vanaf de N59 Soms loopt een dag totaal anders dan gepland, en dat is prima. Vaak maak ik plannen wat te doen en waar te fotograferen, maar wil wel open blijven staan voor wat er op mijn pad komt. (Is dat ook niet een mooie metafoor voor het leven?) Zo ook gisteren, toen ik met mijn gesmeerde boterhammen en notities van de te rijden route langs interessante plekken al vroeg op pad ging.

In mijn blog van gisteren schreef ik over de romantisch bossen in Ierland, niet de aangeplante sparren voor de bosbouw, maar de oorspronkelijke en gevarieerde bossen, met hun mossen, klimop, varens en blauwe boshyacinten. Het is erg bijzonder om door deze bossen te lopen, ze hebben iets magisch en sprookjesachtigs.  Een aantal jaren geleden nam mijn vriend Robert, die in Dromore West woont, mij eens mee naar zo'n bos, een bos waarvan de eigenaar zegt, dat er bijzondere dingen zijn gezien, zoals vreemde lichtgevende plekken, planten in bijzondere kleuren die eigenlijk niet bestaan en andere vreemde verschijnselen... We mochten het pad door het bos bewandelen, onder de voorwaarde wel stil te zijn en geen geluid te maken dat de aanwezige wezens zou kunnen verstoren.... Het inspireerde mij tot een klein gedichtje.