Wennen
Inmiddels ben ik bijna een maand thuis en probeer ik de draad weer op te pakken. Maar dit valt nog niet mee. Lijfelijk ben ik hier en doe mijn dingen. Maar mijn hart is nog voor een deel daar. Zoals in mijn vorige blog ook al gezegd, ik vind het zo vol en druk in Nederland. Zelfs hier in het rustige en relatief, voor Nederlandse begrippen, ruime Groningen. Ik mis de schoonheid van het Ierse landschap, de zee, de stranden, de kliffen, de bergen, het veenland, de rivieren, de meren en natuurlijk ook de mensen. Na een jaar als dit, bekijk je alles in een ander perspectief. Maar ik besef ook dat het tijd nodig heeft. In gesprek met vriend Jan kwam ik tot de conclusie dat Ierland altijd blijft en dat ik Ierland niet kwijt raak, ik zou er naar kunnen kijken als naar een onvoorwaardelijke liefde die altijd zal blijven en waar ik altijd naar terug kan keren. Dat vind ik wel een mooie gedachte. Daarnaast merk ik dat ik alles wat er dit jaar gebeurde nog niet helemaal had verwerkt...