Irish Desire

Af en toe voelt het al een beetje als voorjaar. Zo ook afgelopen maandag, toen ik een fijne wandeling maakte bij Lough Feeagh. De zon scheen, het was vrijwel windstil, vogels floten om mij heen… heerlijk! En overal om mij heen zie ik dat de gele brem begint te bloeien.  Het fijne is, nu met dit zachte weer, heb ik ook weer leuke korte ontmoetingen tijdens het wandelen. En dat is goed, want daar moet ik het toch een beetje van hebben, niet alleen omdat het fijn is om wat sociale contacten te hebben,   maar ook om eventuele contacten te leggen voor het project. Ik was maandag nog maar net op pad of een bestelbusje van een postbode stopte naast me om met me te delen dat het zo’n mooie fijne dag was. Na de gebruikelijke vragen en gebabbel over waar ik vandaan kwam en zo, wensten we elkaar een fijne dag en liep ik door en vervolgde de postbode zijn route.

Vorige week zondag maakte ik een strandwandeling hier in de buurt, een plek waar ik wel vaker naar toe ga om even uit te waaien. Ik zet mijn auto dan bij Fahi Graveyard en loop vanaf daar over de smalle landweggetjes naar de kust. Ik was net onderweg naar het strand, toen een wit bestelbusje me tegemoet reed en naast mij stopte. De chauffeur sprak me aan met het gebruikelijke “Hi how are ye? Beautiful day isn’t it?”.   Ik keek naar zijn vriendelijke gezicht, waarop ik wel even moest wennen aan de aanblik van zijn lach die een vrijwel tandeloze mond ontblootte, zijn wit krullend borsthaar dat tot en met onder zijn kin groeide en zijn haveloze vieze kleren. Ik vermande me en we maakten een praatje.