Ain't no mountain high enough!
De afgelopen week had ik het gevoel vast te zitten in een zuigende modderpoel, -of was het een veenmoeras- van negatieve gedachtes en gevoelens. Het was ondraaglijk om te denken aan de whatsapp fraude waar ik vorige week slachtoffer van ben geworden. Schaamte, boosheid, zelfverwijt, teleurstelling, schuldgevoel en verdriet stapelden zich op tot een grote klomp ellende in mijn lijf. Schaamte, omdat ik hier ben ingetrapt. Boosheid, omdat die criminelen mij mijn droom hebben afgepakt. Zelfverwijt, omdat ik niet meteen mijn dochter heb gebeld om e.e.a. te verifiëren. Teleurstelling, omdat ik zo trots was dat ik het geld voor het project rond had; wanneer ik terug kom in Nederland zou al mijn spaargeld op zijn, maar er zouden ook geen schulden zijn. Schuldgevoel heb ik vooral naar de mensen die Irish Desire steunden d.m.v. aanschaf boeken, kaarten en foto’s of vrije donaties deden. Verdriet, omdat de glans van dit mooie avontuur nu vertroebe...