Irish Desire

Een paar weken geleden, op dezelfde grijze dag dat ik de familie uit mijn blog van 22 juni trof op de bog van Bangor Erris, maakte ik een prachtige klifwandeling op Benwee Head, rond het dorpje Carrowteige.   Het was koud en winderig, wat de klim soms extra zwaar maakte, gelukkig had ik Vincent mijn zoon bij me, die me af en toe een duwtje gaf of me omhoog hielp langs een stijle helling. Bovenop de kliffen hadden we weer een prachtig uitzicht over de Atlantische Oceaan, die beneden ons woest beukt tegen de rotsen. 

Afgelopen zaterdag was het schaapscheerdag bij mijn buurman. De schapen die doorgaans op de weilanden rond mijn huis veel kabaal maken en driftig communiceren, stonden nu stil en roerloos opeengepakt verzameld achter mijn schuur. Gewillig lieten ze zich ontdoen van hun dikke vacht, soms wel 4 of 5 kilo zwaar heb ik me laten vertellen. Er is een tijd geweest dat de prachtige vachten goed geld opbrachten en met name veel werden geëxporteerd naar de Verenigde Staten, het was een gewild product, je kon gerust wel spreken van een trend. Iedereen wilde een schapenvachtje of een gebreide trui van Ierse wol, met prachtige patronen. Maar nu is de belangstelling tanende en in de Verenigde Staten produceert men nu wol van eigen schapen, die export is dus sterk afgenomen. De vachten leveren nauwelijks nog iets op, tegenwoordig wordt de wol in Ierland veel gebruikt als isolatiemateriaal in huizen!