Carrowteige

Een paar weken geleden, op dezelfde grijze dag dat ik de familie uit mijn blog van 22 juni trof op de bog van Bangor Erris, maakte ik een prachtige klifwandeling op Benwee Head, rond het dorpje Carrowteige. 

Het was koud en winderig, wat de klim soms extra zwaar maakte, gelukkig had ik Vincent mijn zoon bij me, die me af en toe een duwtje gaf of me omhoog hielp langs een stijle helling. Bovenop de kliffen hadden we weer een prachtig uitzicht over de Atlantische Oceaan, die beneden ons woest beukt tegen de rotsen. 

Ook hier in dit hooggelegen veen is turf gestoken, de keurige stapeltjes liggen te drogen in de wind die het hier genoeg zal vangen, hoewel een beetje zon ook zeer welkom zou zijn denk ik.

Wanneer we verder lopen, in een wijde boog terug naar het dorp, zien we al van verre iemand bewegen op de bog, zijn fluoriserende regenjas valt op in het grauwe landschap. We lopen naar hem toe en wanneer we dichterbij komen, zien we dat hij bezig is met een hark de turf om te draaien, zodat het verder kan drogen en uitharden. Achter hem liggen al veel gevulde zakken klaar om opgehaald te worden. We worden naar Iers gebruik begroet, met “Hi, how are ya” en maken een praatje. Michael, zoals de man blijkt te heten, vertelt dat het zwaar werken is op de bog en nogal belastend voor de rug. Maar zijn oogst is weer genoeg om een jaar de kou te trotseren, wat het harde werken de moeite waard maakt. Michael woont beneden in het dorp, een dorp in een streek die volgens hem langzaam sterft omdat veel jeugd vertrekt naar steden, zoals Dublin of Galway of naar Engeland emigreert. Tja hij kan het ze niet kwalijk nemen, er is immers weinig werk in deze regio en de jonge mensen willen niet meer zo afgelegen wonen, ver van steden en het vertier dat daar bij hoort.

Een eindje verderop treffen we Michel, een knappe man in een rafelig regenpak, die ook wel in is voor een praatje. Ik schat hem een jaar of 50, maar misschien is hij jonger, het valt me op dat in zijn mooi wit gebit paar tanden missen, dit had ik ook al gezien bij Michael. Een teken van dure gezondheidszorg? Wanneer ik zijn vraag waar wij vandaan komen beantwoord, vraagt hij of Nederland aan de Noordzee ligt? Hij kan ons landje niet helemaal plaatsen op de kaart. Wanneer ik vraag naar zijn mailadres om een foto te kunnen sturen, blijkt hij die niet te hebben, een  computer of een smartphone heeft hij niet en foto’s maken, dat is te ingewikkeld volgens hem zegt hij lachend. Een hardwerkende man die een eenvoudig leven zonder digitale onrust lijdt, dat bestaat dus nog, zelfs in een modern Europees land als Ierland. Maar het is me allang duidelijk, dat Ierland modern en welvarend is in en rond de steden, maar dat je je op het platteland van het Noord-westen soms nog in de jaren 50 waant. In ieder geval valt me in deze regio op dat veel mensen van mijn leeftijd, 50 plus dus, niets van het digitale tijdperk hebben meegekregen en hier niet mee overweg kunnen. Hoe anders is dit in Nederland!

Later, als we terugrijden naar Aughness heb ik spijt dat ik hem ook niet heb geportretteerd en dat ik geen afspraak heb gemaakt voor een interview. Ik moet er duidelijk nog even inkomen deze eerste weken! Ik zal later nog eens terug gaan naar deze plek.