Irish Desire

En dan ineens is het afgelopen met het zachte, vriendelijke winterweer van de afgelopen maanden. Niet dat er nu geschaatst kan worden op de meren, of dat er hoop is op een witte kerst, maar met zo’n 6 á 7 graden en veel wind en regen, is het koud en heb ik moeite mijn huisje warm te houden. De dagen zijn kort en ik lijdt deze periode een vrij geïsoleerd bestaan. Een paar keer per week drink ik een kop thee bij de buren, de overige dagen probeer ik te genieten van het cocoonen, ik werk veel achter de computer aan mijn foto’s, doe wat research onder het genot van een muziekje. In de middag maak ik een turfvuurtje in de open haard, een ritueel van de haard schoonmaken, turf en kolen uit de schuur halen, het zorgvuldig opbouwen van kolen, turf, papier, aanmaakblokjes, aanmaakhoutjes en weer wat turf, in deze volgorde.

Wanneer ik wandelingen maak in de natuur van Ierland ervaar ik vaak een bijzonder fijn gevoel, de energie en de kracht van de natuur.   Dit heeft een positieve uitwerking op me, het geeft me rust en een gevoel van vrijheid. Het is bovendien een goede manier om alles los te laten en te genieten van het moment en even te leven in het nu. Vorige week maakte ik echter een wandeling waarbij ik ervoer dat de energie en de kracht van de natuur ook bedreigend kunnen overkomen. Omdat Mike voorlopig niet in de gelegenheid is om wandelingen te begeleiden, ging ik op zijn advies alleen op pad om de Keenagh loop te wandelen, een 12 km lange loopwandeling door de afgelegen wildernis van the Wild Nephin Wilderness.   De route start over een boerenpad, dat overgaat van een nat graspad naar een, nu in de winter, drassig en blubberig pad over het veen. Al binnen een half uur waren mijn voeten doorweekt, hier en daar verdween ik tot mijn enkels in de zwarte blubber. Ma...