Natuurkracht

Wanneer ik wandelingen maak in de natuur van Ierland ervaar ik vaak een bijzonder fijn gevoel, de energie en de kracht van de natuur.  Dit heeft een positieve uitwerking op me, het geeft me rust en een gevoel van vrijheid. Het is bovendien een goede manier om alles los te laten en te genieten van het moment en even te leven in het nu.

Vorige week maakte ik echter een wandeling waarbij ik ervoer dat de energie en de kracht van de natuur ook bedreigend kunnen overkomen. Omdat Mike voorlopig niet in de gelegenheid is om wandelingen te begeleiden, ging ik op zijn advies alleen op pad om de Keenagh loop te wandelen, een 12 km lange loopwandeling door de afgelegen wildernis van the Wild Nephin Wilderness.  De route start over een boerenpad, dat overgaat van een nat graspad naar een, nu in de winter, drassig en blubberig pad over het veen. Al binnen een half uur waren mijn voeten doorweekt, hier en daar verdween ik tot mijn enkels in de zwarte blubber. Maar de route was goed gemarkeerd, de omgeving prachtig, dus ik wilde niet opgeven.

Na een kilometer of zes moest ik volgens de markeringen een stuk open veenland oversteken om bij een rivier uit te komen. Voorzichtig zocht ik mijn weg, af en toe met mijn wandelstok in de grond voor mij prikkend om te checken of het veilig lopen was.  Hier en daar zag ik voetstappen in de zwarte blubber van wandelaars die mij al eens waren voorgegaan, wat mij enigszins geruststelde.

Ik bereikte de rivier en genoot van het schouwspel van het stromende water, de watervallen en de bergen rondom. De route voerde me verder langs de rivierbedding, richting de Glendorragha Valley.  Het vervelende was, dat de markeringen op een gegeven moment stopten. Maar ik wist dat de route me langs de rivier moest brengen, diep de vallei in, ik liep daarom door, in het vertrouwen dat er verderop wel weer markeringen zouden volgen. Helaas bleek dit niet het geval. Ik liep nog een tijdje door tot ik op een erg nat stuk stuitte dat ik zou moeten oversteken. Voor voor mij uit waren nog steeds geen markeringen te zien. Links van mij, aan de overkant van de rivier was een bosrand, ter hoogte hiervan zou ik volgens de routekaart een bergpas naar rechts moeten volgen terug naar het beginpunt. Aarzelend stond ik stil en keek om mij heen. Geen markeringen of geen pad te zien. Wel stond ik midden in een prachtige vallei, ik hoorde de rivier stromen en zag de bergen en het uitgestrekte veenland om mij heen. Een sterk besef kwam op dat ik hier alleen in deze wildernis was en dat niemand wist waar ik was. Ik had vanaf 10.00 uur die ochtend 3 uur gelopen, wanneer ik nu verder zou gaan zoeken naar de bergpas en deze niet zou vinden, zou ik misschien om 14.00 uur alsnog moeten besluiten terug te gaan, met het risico niet voor het donker mijn auto te bereiken! Bovendien gaf het terrein voor mij me niet veel vertrouwen, ik besefte dat dit traject, in deze natte omstandigheden niet veilig voor mij alleen was. Er bekroop mij een unheimisch gevoel, dat het gevaarlijk zou kunnen zijn. Dit is een moeilijk terrein bij daglicht, hier wil je echt niet rondlopen in het donker, verdwalen is dan onvermijdelijk. Ik besloot daarom terug te lopen nadat ik nog wel enkele foto's van de vallei maakte. Nog even moest ik zoeken waar ik het open terrein had overgestoken, maar gelukkig bereikte ik het pad en na een paar uur was ik terug bij mijn auto. Wel opgelucht, om eerlijk te zijn. En ook met meer respect voor dit landschap, dit natte veenland, wat niet zonder gevaar is. Ik besloot me in het vervolg in de winter te beperken tot wandelingen op enigszins verharde paden, maar zeker nog eens terug te komen in het voorjaar om de wandeling in zijn geheel te lopen.