Irish Desire

Eind vorige zomer ontmoete ik Johnny in de supermarkt in Bangor Erris. We raakten wat aan de praat en hij nodigde mij uit eens een paint met hem te drinken in een van de plaatselijke kroegen. Nu vind ik het altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen en vrienden te maken, maar met al die vrijgezelle boeren in Mayo is het soms wel oppassen geblazen, wanneer ik denk aan vrienden maken zien zij wellicht kans om die Nederlandse dame in te lijven in hun lang van een vrouwenhand verstoken schapen boerderij.  Maar goed, met deze vriendelijke vrolijke man een paint drinken op een zaterdagmiddag, daarin zag ik geen bezwaar.  Pas in het najaar kwam het ervan en het was gezellig. We kletsten en lachten veel en nadat ik eentje en Johnny enkele paints had gedronken, voelde ik wel de noodzaak hem, met alle respect, duidelijk te maken dat zijn avances en hofmakerij geen zin hadden. Sindsdien is er een prettig vriendelijk contact. Johnny belt me soms om te horen hoe het met me gaat ...

Twee weken geleden, op één van mijn burgerlijk ongehoorzame dagen, maakte ik een wandeling zo’n 30 km. verderop, een loopwalk die ik wel vaker maakte, voorbij Mulranny aan de rand van de Nephin Beg Mountains, over een bogroad. Ik weet niet hoe je bogroad zou moeten vertalen in het Nederlands… veenweg? Bogroads zijn hobbelige gravelpaden, die hier overal het veenland doorkruisen, ten behoeve van de turfstekers. Ze zijn vaak vol kuilen en gaten, logisch, de machines en tractors laten er hun sporen na. Ik waag me er niet aan om er met de auto over te rijden, maar voor wandelingen zijn ze prima.  Halverwege mijn wandeling zie ik een eindje van het pad een figuur scheppende bewegingen maken, onmiskenbaar een turfsteker. De man kijkt op en ik zwaai, waarna hij stopt en mijn richting op komt. We babbelen wat en wanneer ik vertel over mijn project en vraag of ik wat foto’s kan maken, reageert hij enthousiast en wijst me hoe ik dichterbij kan komen, (uiteraard wel de vereiste 2 meter...

Vanochtend zag ik een kort filmpje van Robin de Puy, een bekende Nederlandse portretfotografe, die zij maakte over haar beleving van de quarantaine maatregelen. In het filmpje vertelt ze o.a. hoe ze het mist om de mensen dichtbij te hebben en te portretteren. Haar laatste vertwijfelde zin is: “Wie ben ik wanneer ik de ander niet kan zien?” Die zin raakte me, omdat het dichtbij mijn eigen onbestemd gevoel komt van de laatste paar dagen. Volledig op mezelf aangewezen, slechts af en toe een kort gesprekje met Christy of iemand in een winkel… of, als ik geluk heb, een ontmoeting ergens op een bog.