Irish Desire

Nog minder dan twee weken en dan is mijn jaar Ierland voorbij. De laatste paar maanden zijn zo ongelofelijk snel gegaan. Hoe kijk ik op dit jaar terug? Met heel veel dankbaarheid.  Ja het was soms zwaar. Met name na de feestdagen heb ik moeilijke tijden gekend. De fraude in januari had een enorme impact op me, zes weken lang heb ik geworsteld om me weer goed te voelen en mijn blijheid en motivatie terug te vinden. Toen dat stap voor stap weer lukte en ik weer begon te genieten, kwam Corona de wereld en dus ook Ierland binnen. Een zorgelijke en verontrustende tijd en het is vreemd om dan hier te zijn, ver van familie en vrienden. Voor het project was het een nieuwe tegenslag,  afspraken konden niet doorgaan en steeds meer gebieden werden onbereikbaar door de strenge reisrestricties hier in Ierland. Ik moest opnieuw verwachtingen loslaten en er het beste van maken... Iets waar ik niet over schreef tot nu toe, maar wat wel van groot belang is geweest tijdens dit jaar e...

De reisrestricties hebben ook een voordeel. Het maakt dat ik meer inzoom op mijn directe omgeving. Ik krijg ineens tips over paadjes langs een rivier, ik onderzoek via de google satellietkaarten de natuurgebieden van Ballycroy national park en vind gravelpaden of graspaden die het gebied hier en daar ontsluiten en ontdek op deze manier mooie fotografische plekken.  Één van die plekken is Tarsaghaun, een gehucht met niet meer dan 3 boerderijen. Ik was er al eens eerder geweest, maar hoorde pas onlangs van een schapenboer die ik trof op een andere mooie plek, dat vanaf  hier een stuk kan worden gewandeld langs de Tarsaghaunmore river. Vorige week was ik daarom al vroeg daar en genoot van de rust en het gekabbel van de rivier. Een rivier die nu meer lijkt op een beek, in tegenstelling tot afgelopen winter, toen het water woest kolkte en de stroming sterk was. Toch kwam ik die ochtend niet heel ver, omdat op een gegeven moment een zijrivier overgestoken moest worden, wat mij de...

Dezelfde familie die ik vorig jaar juni fotografeerde op de Bangor bog, terwijl ze de turf binnenhaalden, (zie blog van 22 juni 2019) zag ik vorige week opnieuw aan het werk op dezelfde bog. Moeder en dochter waren bezig de turf te markeren, ze herkenden mij, we maakten een praatje en ze vonden het goed dat ik opnieuw wat foto’s maakte.