Afstand

Dezelfde familie die ik vorig jaar juni fotografeerde op de Bangor bog, terwijl ze de turf binnenhaalden, (zie blog van 22 juni 2019) zag ik vorige week opnieuw aan het werk op dezelfde bog. Moeder en dochter waren bezig de turf te markeren, ze herkenden mij, we maakten een praatje en ze vonden het goed dat ik opnieuw wat foto’s maakte.

De Bangor Bog is een uitgestrekte veenvlakte bij Bangor Erris. Een groot deel ervan is voorheen gebruikt door de Bord na Mona, de Ierse staatsmaatschappij die verantwoordelijk is voor de industriële turfwinning ten behoeve van de elektriciteitscentrales. De Bord na Mona is vertrokken uit deze regio, maar er wordt nog steeds turf gewonnen voor particulier gebruik. Deze bog is inmiddels veranderd in een lelijke bruine vlakte met nog maar weinig begroeiing.

Verderop op de bog werd nog meer turf gewonnen, een graafmachine groef diepe geulen, en de hopper spreidde een stukje verder lange rijen turf uit op het gras. Ik liep wat rond,  langzaam richting de machines en sprak even kort met een paar jongens van een jaar of 12 die speelden met een hond.  Uiteraard met ruime afstand. Vrij snel daarop kwam een man uit de graafmachine gestapt, liep mijn kant op en maakte mij duidelijk dat hij geen problemen wilde en mij vroeg te vertrekken, hij vond het ook niet goed dat ik foto’s maakte. Tja ik snap het ook wel, hij wil zijn kinderen beschermen in deze rare Corona tijden. Toch gaf het me een naar gevoel. Dit was ik niet gewend, voor Corona-tijd werd er nooit negatief gereageerd op mijn project en verzoeken tot fotograferen, integendeel, doorgaans werd er enthousiast gereageerd. De sfeer is duidelijk veranderd. 

Een paar dagen later gebeurde iets soortgelijks. Aan de hoofdweg richting Mulranny had ik al eerder een foto gemaakt van rijen turf die liggen te drogen op een heuvel. Ik vond het een mooi beeld, omdat het me een beetje deed denken aan de wijngaarden in Toscane, deze golvende lijnen.  Ik nam me voor de locatie in de gaten te houden, om ook het keren of footing daar te fotograferen. Een week later zag ik een familie gebogen aan het werk, bezig de turf te keren. Opnieuw vond ik het een mooi beeld en liep naar ze toe en sprak ze aan, vragend of ze het goed vonden dat ik op gepaste afstand wat foto’s zou maken. Ik wilde daarvoor graag naar het einde van de bog lopen, om de lijnen mooi in beeld te krijgen. Ook hier werd ik weggestuurd, vriendelijk maar vastberaden zei de vader dat hij dat liever niet had, "I want to keep my family safe". Wel vond hij het goed dat ik de familie vanaf de weg fotografeerde. Ik maakte daarom wat foto’s met mijn telelens vanaf de weg zo goed en zo kwaad als dit ging.