Irish Desire

Op een paar kilometer afstand van Aughness bevindt zich het bezoekerscentrum van Wild Nephin Ballycroy National Park bij het dorpje Ballycroy. Vanuit het bezoekerscentrum van het park kan een korte wandeling worden gemaakt en in een iets ruimere boog rondom het bezoekerscentrum kan via smalle landweggetjes de omgeving worden verkend. Maar je begeeft je dan nog steeds aan de randen van het eigenlijke park, dat niet toegankelijk is door middel van wegen. Het National Park is een uitgestrekt onherbergzaam en bergachtig veengebied van 15.000 ha.

Vorige week ben ik opnieuw naar Benwee Head gereden, de landtong met de prachtige kliffen en stranden, waar ik in mijn blog van 26 juni al over schreef. Tijdens mijn tweede bezoek was het aanmerkelijk aangenamer, de zon scheen en het was lekker zomers warm. Ik wilde nogmaals terug naar de plek waar ik de vorige keer enkele mensen trof op de bog, in de hoop deze mensen opnieuw te treffen om mogelijk een afspraak te maken voor een wat uitgebreider gesprek. Het was een gok, dat besefte ik, maar het zou hoe dan ook lonend zijn, de schoonheid van deze omgeving is altijd goed voor een paar mooie foto's.

In mijn omgeving ligt momenteel veel turf op het land te drogen. Uitgespreid op het land, of opgebouwd in piramidevormige stapeltjes.  Vorige week fietste ik over het smalle weggetje naar Aughnes en trof een man aan het werk, met een hooivork draaide hij de turf om. We maakten een praatje, hij stelde zich voor als John Paul. Hij vertelde dat hij veel turfland heeft, ook nog een stuk bij Bangor Erris. Voor hem is het een bron van inkomsten, niet alleen steekt hij de turf voor eigen gebruik, maar ook voor de verkoop. Het komt natuurlijk ook best veel voor dat mensen wel turf nodig hebben of willen gebruiken, maar zelf niet (meer) in staat zijn de zware lichamelijke arbeid op de bog te verrichten.