Tarsaghaun

De reisrestricties hebben ook een voordeel. Het maakt dat ik meer inzoom op mijn directe omgeving. Ik krijg ineens tips over paadjes langs een rivier, ik onderzoek via de google satellietkaarten de natuurgebieden van Ballycroy national park en vind gravelpaden of graspaden die het gebied hier en daar ontsluiten en ontdek op deze manier mooie fotografische plekken.  Één van die plekken is Tarsaghaun, een gehucht met niet meer dan 3 boerderijen. Ik was er al eens eerder geweest, maar hoorde pas onlangs van een schapenboer die ik trof op een andere mooie plek, dat vanaf  hier een stuk kan worden gewandeld langs de Tarsaghaunmore river. Vorige week was ik daarom al vroeg daar en genoot van de rust en het gekabbel van de rivier. Een rivier die nu meer lijkt op een beek, in tegenstelling tot afgelopen winter, toen het water woest kolkte en de stroming sterk was. Toch kwam ik die ochtend niet heel ver, omdat op een gegeven moment een zijrivier overgestoken moest worden, wat mij deed aarzelen. Het water stond wel laag, maar ik had toch ongeveer drie meter losse stenen waar water over heen stroomt te overbruggen. Ik draag altijd mijn rugzak met apparatuur met mij mee, wat toch ongeveer 10 kg. weegt en mijn evenwicht is door mijn oorproblemen niet optimaal, oftewel best slecht. In dit soort situaties bieden wandelstokken een uitkomst, maar helaas, die lagen nog in mijn auto. Ik besloot daarom terug te keren en een andere keer verder te lopen, maar dan met wandelstokken. 

Op een iets bewolktere dag afgelopen zaterdag was ik er opnieuw, ook omdat ik via Google satellietfoto’s had ontdekt dat ik waarschijnlijk de rivier niet over hoefde te steken, maar er omheen kon lopen. Dit moest onderzocht worden dus. Maar nadat ik de laatste boerderij passeerde, zag ik dat een hek dat de vorige keer open stond, nu gesloten was, dat beloofde niet veel goeds. En ja hoor, waar ik al bang voor was bleek waar, na een tijdje verder te lopen zag vanaf een heuvel in het dal beneden mij vee grazen, enkele koeien met hun kalveren. Ik heb inmiddels voldoende verhalen gehoord van boeren die door hun eigen koeien op de horens genomen zijn, Eamon Mularky toonde mij laatst nog een enorm litteken op zijn onderarm… Je moet weten, dit zijn hier niet de melkkoeien zoals wij die kennen in Nederland, maar grote gespierde vleeskoeien met scherpe horens. En juist wanneer zij een kalf hebben, moet je oppassen. Schijterig als ik ben, maakte ik daarom snel nog een foto van het dal en keerde daarna terug naar mijn auto.

 Aan de overkant van de rivier staat één van de drie boerderijen van Tarsaghaun, het is enkel bereikbaar via een roestige voetbrug. Christy vertelde me een keer, dat in deze boerderij vroeger toen hij jong was, een familie met acht kinderen woonde. De kinderen liepen elke dag naar school in Bangor Erris een kleine 10 km. verderop. Er was in die tijd nog geen brug over de rivier, de kinderen moesten dus lopend de rivier oversteken, wat in de winter best wel gevaarlijk was. Ze gingen dan van huis in hun ‘Wellingtons’, waadden door de rivier waarna aan de overkant van de rivier de laarzen werden verwisseld voor hun schoenen die daar ergens afgedekt klaarlagen. De ouders van het gezin zijn inmiddels overleden, de kinderen uitgevlogen, op één na.

Terwijl ik nog wat rondkeek bij de brug en daarna net in mijn auto wilde stappen, zag ik iemand op een squad aan komen rijden aan de overkant van de rivier. Ik liep terug totdat hij dichterbij kwam. Het bleek te gaan om Martin, één van de kinderen waar Christy over vertelde. Hij woont nu alleen op de boerderij. Zijn enige vervoermiddel is de quad , een auto bezit hij niet. Of ik hem een lift kon geven naar de winkel in Bangor Erris? In normale omstandigheden had ik niet geaarzeld, maar nu met Corona leek me dat niet verstandig. Christy vertelde me later dat Martin vaak liftend naar de pub of de winkel van Bangor Erris gaat, maar ja dat lukt nu niet. Ik had met hem te doen, maar hij zei dat hij een taxi zou bellen. Tjonge om zo afgelegen te leven zonder auto…

Ik vertelde hem over mijn voorgenomen wandeling en het stuitten op de koeien, waarna hij lachend zei dat de koeien geen problemen zouden geven. Ik besloot toch het risico niet te nemen en maakte een andere mooie wandeling vol met ontdekkingen iets verderop, maar daarover later meer…