Thuis

Inmiddels ben ik al weer een paar dagen in Nederland. Na een emotioneel afscheid van Christy en Theresa, reed ik verdrietig voor het laatst de prachtige rit over de N59 richting Mulranny. De reis verliep op zich voorspoedig, maar het was wel een langer reis. In de rij voor de boot stond ik tussen een tiental auto’s met grote caravans. De mensen leken elkaar bijna allemaal te kennen. Travellers? Er was mij telefonisch en per mail verteld door medewerkers van Irish Ferries dat mondkapjes op de boot verplicht zijn en dat de regels van 2 meter afstand houden, handen wassen enz. strikt nageleefd worden op de boot. Dit vond ik wel een geruststellend idee. Ik had daarom een aantal mondkapjes aangeschaft bij de apotheek en eenmaal op de boot, stapte ik met een mondkapje op uit mijn auto om me te begeven naar de receptie voor de sleutel van mijn hut. 

Na een verdrietig afscheid poseert Christy nog even voor mij voordat ik echt vertrek.

Verbaasd keek ik om mij heen, hier en daar droegen enkele passagiers de gezichtsbedekking, maar niemand van het personeel. Ik vroeg de receptionist hiernaar, het was toch verplicht? Hij mompelde wat onverstaanbaars en zei daarna: no that’s only when we are in France! Ik keek hem verbaasd aan, me afvragend hoe het zat. Die avond begaf ik me naar het restaurant dat nu een afhaalfunctie had en sloot aan in de rij. Al snel irriteerde ik me aan de groepen mensen die bij elkaar zaten aan de tafeltjes in het restaurant, mensen die vlak langs mij liepen, achter mij gingen staan. Ik probeerde ze wat op afstand te houden, maar men trok zich hier niets aan van de regels ten aanzien van social distancing, het personeel zag het niet, of wilde het niet zien. Ik nam mijn eten mee naar mijn hut en besloot de rest van de reis me hier te verschansen, ik had voldoende gesmeerde boterhammen, fruit en muesli repen bij me voor het ontbijt en de lunch van de volgende dag. En koffie en thee kon ik maken in mijn hut. Af en toe haalde ik even een frisse neus aan dek, maar het restaurant meet ik. Vlak voordat we de haven van Cherbourgh binnenliepen, zag ik dat het personeel nu wel ineens allemaal een mondkapje droeg…. Eerst loopt men elkaar rijkelijk te besmetten en dan vervolgens voor de vorm wordt een mondkapje opgezet omdat het moet in Frankrijk. Pff… wat een schijnvertoning!

We vetrekken bijna uit de haven van Dublin

Goodbye Ireland...

De boot kwam om 14.30 uur aan in Cherbourgh en om 15.00 zat ik in de auto. Op dat moment heb je al een groot deel van de dag gehad en dan moet je nog een lange rit maken, dat viel wat tegen. Uiteindelijk deed ik er 9,5 uur over om van Cherbourgh in Breda te komen, mede ook door verschillende wegwerkzaamheden in Frankrijk en kwam ik om 00.30 uur aan in het hotel in Breda. De volgende dag kon ik rustig aan doen, om 12.00 uur vertrok ik naar het noorden. Ik was wel benieuwd hoe het zou voelen om weer in Nederland te zijn, maar eerlijk gezegd werd ik er nog niet blij van. Wat een schril contrast met Ierland en dan met name county Mayo waar ik woonde! In Ierland had ik constant schoonheid, weidsheid, natuur, bergen en zee om mij heen gehad, een lust voor het oog, maar ook, besef ik nu, erg rustgevend. Eenmaal weer op de Nederlandse wegen viel me weer op hoe vol Nederland is. Elk stukje land is in gebruik, overal wegen, bebouwing, verkeer, mensen. Zelfs toen ik de polder voorbij was en door Friesland reed, had ik nog steeds niet dat thuisgevoel. Pas toen ik voorbij de stad Groningen de afrit  van de Eemshavenweg afkwam om richting Bedum te rijden, kwam het een beetje terug.  Natuurlijk was het heerlijk om mijn kinderen en familie weer te zien en tijd met ze door te brengen en ze weer dichtbij me te hebben. Maar ook nu, enkele dagen later, moet ik nog steeds erg wennen. Na een paar drukke dagen herordenen, opruimen, schoonmaken, dozen verhuizen uit de opslag, is mijn huis wel weer mijn “thuis” geworden.  Maar mijn huis in Aughness, het landschap van Mayo zit nog op mijn netvlies en heeft me nog niet losgelaten. Het zal even tijd nodig hebben denk ik. Wanneer ik denk aan mijn plekje daar, is het alsof ik er weer ben. Alsof het een leven in een andere dimensie is, waar ik elk moment naar terug kan keren…

De avond voor mijn vertrek was stil en mooi...

Klaar voor vertrek, kijk in nog éénmaal in het rond. Deze plek werd mij zo dierbaar.