Nog 4 nachtjes slapen!

En dan ineens, is het bijna zover, dat ik zal vertrekken naar Ierland om mijn droom waar te maken. Wanneer ik iemand vertel wat ik ga doen, word ik vaak met grote ogen aangekeken en vliegen kreten als: 'wow', 'wat goed', 'wat stoer', me om de oren. Zelf voel ik dat niet zo, maar ja, ik was de afgelopen maanden zo druk met de voorbereidingen, het geregel, mijn huis goed achterlaten voor de onderhuurders, mijn werk bij Cosis overdragen aan mijn vervangster, kortom het toewerken naar dit moment, dat ik amper tijd heb gehad om te beseffen en voelen dat het nu echt gaat gebeuren.

Af en toe probeer ik me een beeld te vormen hoe het zal zijn, een jaar lang doen wat ik het liefste doe, fotograferen, in een land waar ik dol op ben. En dan maakt mijn hart een sprongetje van geluk. Maar toch is het niet echt te bevatten en te overzien hoe het zal zijn, zo lang alleen te verblijven in het buitenland. Het gevoel is wel een beetje vergelijkbaar met de dagen vlak voor mijn vertrek naar Frankrijk in 2012, toen ik voor het eerst een camino ging lopen, de Camino Frances. In mijn eentje, 800 km wandelen in 5,5 week. Ik had nooit eerder iets dergelijks gedaan, dus die reis was toen best wel een sprong in het diepe. Maar ik herinner me dat de drive en het verlangen om het te doen overheersten en dat dat zwaarder woog dan de onzekerheid en de angst voor het onbekende. Uiteindelijk heeft die reis mij zoveel opgeleverd en zoveel gebracht. Dat geeft vertrouwen. Ook nu voel ik de onzekerheid weer opkomen: zal ik niet eenzaam zijn, mijn kinderen vreselijk missen, zal ik geld genoeg hebben, gaat het project wel lukken, zit er wel iemand te wachten op wat ik wil maken, zullen de Ieren wel willen meewerken aan het project...? Maar ook nu wil ik weer vol vertrouwen in het diepe springen, ik kan niet anders, het verlangen is te groot. Het jaar zal een ervaring op zich zijn, ik zal ongetwijfeld mezelf tegen komen, maar ook met veel foto's thuiskomen en sterker en innerlijk rijker weer huiswaarts keren in 2020.

Ik ben zo dankbaar dat ik dit kan doen, het resultaat van hard werken, zuinig zijn en doorzetten en niet te vergeten de steun van mijn sponsors, alle mensen die tijdens de crowdfunding boeken, kaarten of foto's kochten, of een donatie deden.

A.s. zaterdag vertrek ik, samen met mijn zoon Vincent, naar Cherbourg in Normandie, een lange dag rijden. Na een overnachting in een hotelletje, vertrekt de boot zondag om 15.00 uur naar Ierland, waar we zullen aankomen in Rosslare om 8.00 uur in de morgen, Ierse tijd. Daarna is het nog zo'n 6 uur rijden naar Aughness, waar ik ga wonen. Vincent blijft 2 weken, samen met hem ga ik eerst een paar weken vakantie vieren, even 'landen'.
Mijn volgende blog zal ik dus schrijven vanuit Aughness! See you soon!