Blackface Mountain sheep

Vandaag had ik een interview met Michael Chambers, die werkzaam is bij het National Park Ballycroy. De foto bij het gesprek ga ik volgende week maken, wanneer hij me weer meeneemt voor een wandeling in de bergen.  Het verhaal van Michael houden jullie daarom nog even tegoed dus, wanneer ik er ook een foto bij heb. 

Inmiddels begint het hier een klein beetje op voorjaar te lijken, het is iets minder koud, de sneeuw op de bergen smelt en we hadden een paar heerlijke zonnige dagen. In deze blog deel ik nog enkele winterse foto’s die ik deze week maakte tijdens een wandeling in de omgeving. De bergen zijn hier en daar nog wit, maar overal hoor en zie ik waterstroompjes uit de bergen zich een weg zoekend tussen de heide en het gras. Een heerlijk rustgevend geluid. Rivieren die vorige week nog woest kolkend het vele regenwater afvoerden naar de meren of naar zee, stromen nu weer wat rustiger. Volgens mij zie ik hier en daar weer wat groen tussen al het bruin en geel op het veen.

De ‘Blackface Mountain sheep’, een schapenras dat niet weg te denken is uit de met veen bedekte bergen van Mayo en Connemara vinden ook in de winter hun voedsel wel in de bergen. De naam zegt het al, deze schapen herken je aan hun zwarte koppen en daarnaast aan de prachtig gekrulde horens en hun wilde lange vacht.

De Blackface Mountain sheep werden in de tweede helft van de 19e eeuw, na de grote hongersnood, door de Engelse landeigenaren die enorme landgoederen in de bergen langs de westkust van Ierland bezaten, geïntroduceerd. Duizenden Blackface-schapen werden geïmporteerd uit Schotland.  De Blackface-schapen van Connemara en Mayo stammen waarschijnlijk af van deze oorspronkelijke invoer. Het is het enige schapenras dat goed gedijt op het veenland en sterk genoeg is om de barre omstandigheden te overleven op het ruige terrein van Connemara en Mayo.