Afscheid

Afscheid

Met een knoop in mijn maag rijd ik terug

naar de westkust,

jou achterlatend bij terminal één.

Op mijn netvlies

mijn bloed, mijn jongste kind,

een dierbaar maar laatste stukje thuis

dat verdween.

Geen weg terug , mijn avontuur begint,

een droom maak ik waar.

De prijs is hoog,

de pijn nu even groot,

het besef valt zwaar.

Maar onder knagend weten

van deze weg alleen te gaan, 

dit jaar alleen te leven,

ligt kracht te broeden

om mij moed te geven.

Schoonheid zal mij

voortstuwen

en voeden,

dat is mijn vertrouwen.

Ik ben heel, dit is mijn hart,  

daar wil ik op bouwen.

Bo Scheeringa