Aughness

Slievemore mountain op Achill Island, gezien vanaf Aughness

De N59 tussen Mulranny en Bangor Erris is een weg die ik het komende jaar veel zal moeten nemen, het is de enige weg die me of naar het noorden of het zuiden kan brengen, maar dit is bepaald geen straf. De weg slingert en golft prachtig door het uitgestrekte veenlandschap, met in het oosten steeds de bergen van National Park Ballycroy en in het westen Tullaghan Bay en de bergen van Achill Island. Omdat het vaak niet mogelijk is om te stoppen op de fotogenieke plekken langs deze weg, zal ik de komende weken dit traject verder per fiets verkennen en fotograferen.

Het smalle weggetje naar Aughness North

Mijn huisbaas en buurman Christy vertelde me, dat het turfsteken dit jaar al erg vroeg is begonnen in deze regio, begin dit jaar heeft het gedurende een lange periode niet geregend, waardoor in februari de eerste turf al gestoken kon worden. Uitzonderlijk vroeg dus. Sommige turf is dus al gedroogd en klaar voor gebruik!

Dit  was me inderdaad al opgevallen, want wanneer ik vanaf de N59 het smalle weggetje naar Aughness North opdraai, ben ik meteen omringd met turf, langs de weg liggen de turfzoden in hoge stapels verzameld, klaar om te worden opgehaald.

Vroeger werd de turf met de hand gestoken, met een speciale schep werden de zoden gestoken en daarna te drogen gelegd. Tegenwoordig wordt dit machinaal gedaan: met een graafmachine worden grote brokken turf uitgegraven, waarna dit door de Hopper gaat, een machine die het uitspuugt in lange repen.

Op YouTube vond ik een filmpje gemaakt met een drone, van dit deel van het proces. Eerlijk gezegd kwam dit zo van boven gezien, nogal schokkend op mij over, de graafmachine die zijn verwoestende werk doet en gapende gaten graaft in het veen. Het maakt wel duidelijk hoe destructief dit alles is voor het landschap. Zie het filmpje: https://youtu.be/uoEOZJpB6sU

  

Wanneer de repen turf  na nog een keer draaien enigszins zijn gedroogd in de zon en de wind, begint het stapelen, de turfzoden worden met de uiteinden tegen elkaar gezet in kleine groepjes, om verder te drogen en uit te harden. Dit wordt ‘footing’ genoemd. Zon en wind kunnen op deze mannier hun werk doen. Wanneer de turf goed is gedroogd en uitgehard, kan het worden opgehaald en gebruikt. Ik vroeg me af of er dan geen haast bij is om het binnen te halen, het regent immers regelmatig in Ierland! Maar het blijkt dat het geen kwaad kan dat het nat regent, het water kan niet meer in de turfzoden dringen, alleen de buitenkant wordt nat.

Gelukkig zie ik ook nog pas gestoken turf op het land liggen, hopelijk krijg ik de komende weken nog wel de kans om de werkzaamheden wat betreft het draaien en stapelen te fotograferen. Mijn buurman Christy vertelt dat zijn turf de komende dagen gestapeld gaat worden (the footing), hij zal mij een seintje geven wanneer het zover is, ik ga dan graag mee om te helpen en dit te fotograferen.