Bangor Erris Bog

Vorig week, op een koude en bewolkte dag, stuitte ik op een familie op the bog bij Bangor Erris. Vanaf de weg gezien oogt het veenland een waar slagveld. Uitgemergeld, gewond en platgetreden zijn woorden die in mij opkomen bij de aanblik van het gebruikte, (of is het misbruikte?) veenlandschap. Ik moet toegeven dat ik bij aanvang van dit project een enigszins romantisch beeld had van het hele turfgebeuren, hoewel ik me zeker ook vanaf het begin bewust ben geweest van het verwoestende effect van het turfsteken. Maar wanneer je het dan met eigen ogen ziet gebeuren, is dat toch wel wat anders.
Maar ik wil geen oordeel vellen. Ik benader het onderwerp neutraal en onderzoek en sla gade wat er gebeurt. 

Ik zie ook nog steeds de romantische kant. Zoals deze familie, die samenwerkt om de turf binnen te halen. Het gaat er vrolijk aan toe en wanneer ik ze benader, wordt ik hartelijk begroet.  De kar is zojuist volgeladen met behulp van de graafmachine en de turf is klaar om thuis af te leveren. In mijn beleving is zo’n kar vol al heel wat, maar de totale oogst blijkt het achtvoudige te zijn.  Ik verbaas me over hoe jong de bestuurder van de graafmachine en trekker oogt en vraag zijn familie naar zijn leeftijd. Hij blijkt 13 jaar te zijn en alles wat maar rijdt te kunnen besturen. Wanneer de familie van mij verneemt dat ik Nederlandse ben, wordt enthousiast verteld dat de graafmachine en de trekker van Nederlandse makerij zijn.  Dat is dan wel weer leuk om te horen.