Gearriveerd!

Na een voorspoedige maar wel erg vermoeiende reis, arriveerden Vincent en ik afgelopen maandag om ongeveer 16.00 uur bij mijn huis in Aughness, waar de huiseigenaren ons al opwachtten.  Met stijve spieren van het urenlange rijden en een zoemend hoofd van vermoeidheid stapte ik uit en keek om me heen.  Zo vreemd om nu daadwerkelijk op de plek te staan die ik al zovele malen op google streetvieuw had bekeken, alsof ik mezelf in een décor zag dat ik zelf had ontworpen, onwerkelijk maar ook weer zo tastbaar echt: de stilte, de frisse lucht, de schapen en de koeien om het huis.

The Landlords, Christy en Teresa begroetten ons hartelijk en namen ons mee naar binnen, waar onze bedden al waren opgemaakt, inclusief electrische deken, de CV, gestookt op olie, al loeide en de haard was voorbereid om aan te steken. Na de warmte in Frankrijk kwam dit op mij nogal overdreven over, maar ‘s avonds was ik ze dankbaar, want het was inderdaad nogal fris.

Meterstanden moesten worden genoteerd en de peil van de olietank worden gemeten,  instructies over afval, electriciteit en dergelijke werden gegeven, het ging als in een waas aan me voorbij. Ik probeerde een hartelijk gesprek te voeren, maar moest me verontschuldigen dat dit niet meer lukte, ik kon niet meer helder denken. 

Nadat Christy en Teresa ons alleen lieten en de bagage was uitgeladen, overzag ik alles eens rustig. Het huis is gezellig en voelt goed, de omgeving is prachtig. Maar toch greep mij ineens een beklemmende angst naar de keel. De gedachte hier een jaar in mijn eentje te gaan wonen leek ineens absurd, het maakte me bang en onzeker. Ik kreeg visioenen van eenzame winterdagen in een land waar ik een buitenstaander ben. Dit gevoel is een paar dagen blijven hangen, maar ebde gelukkig langzamerhand weer wat weg, het helpt enorm dat mijn zoon Vincent een paar weken bij me is. Samen zijn we de afgelopen week wat op verkenning geweest en wanneer ik dan buiten ben, in dit geweldige landschap, verdwijnt de angst naar de achtergrond. De eerste foto’s voor het project zijn ook al gemaakt, dit geeft mij zoveel blijheid en energie, waardoor het vertrouwen dat ik dit kan weer terug komt.

De locatie van mijn huis is prachtig, het ligt midden in het veenland, ik ben zeg maar met mijn neus in de turf gevallen hier. Achter het huis voelt het bijna een beetje als thuis, het huis is gelegen aan een baai, waar eb en vloed een soort kwelderlandschap hebben gecreeerd. De koeien die hier grazen, lopen ‘s avonds graag een ommetje langs het huis, blijkbaar een terugkerend ritueel of onderdeel van een soort graasroute.

Het National Park Ballycroy ligt op 10 minuten rijden, een overweldigend veenlandschap, de eerste foto’s van dit gebied volgen later. Erris Head en Benweehead, met hun spectaculaire cliffen zijn slecht ruim een half uur rijden verwijderd en 20 minuten naar het zuiden vind je het prachtige strand van Mullranny. Westport en Ballina zijn leuke steden, een klein uur rijden vanaf Aughness. Natuurlijk gaat het mij voornamelijk om het veenland, maar het is fijn die diversiteit om mij heen te weten.

De komende week zullen Vincent en ik nog wat uitstapjes maken in de omgeving, nog even denk ik niet aan de dag dat ik hem op het vliegveld zal afzetten en alleen zal moeten terugrijden naar Aughness. Komt wat komt, wanneer ik leef bij de dag, komt het vast allemaal goed!