Benwee Head

Vorige week ben ik opnieuw naar Benwee Head gereden, de landtong met de prachtige kliffen en stranden, waar ik in mijn blog van 26 juni al over schreef. Tijdens mijn tweede bezoek was het aanmerkelijk aangenamer, de zon scheen en het was lekker zomers warm. Ik wilde nogmaals terug naar de plek waar ik de vorige keer enkele mensen trof op de bog, in de hoop deze mensen opnieuw te treffen om mogelijk een afspraak te maken voor een wat uitgebreider gesprek. Het was een gok, dat besefte ik, maar het zou hoe dan ook lonend zijn, de schoonheid van deze omgeving is altijd goed voor een paar mooie foto's.

Ik liep de wandelroute nu in omgekeerde richting, vanuit het dorp Carrowteige klom ik omhoog naar de hooggelegen bogs. Hijgend en met een rood hoofd kijk ik achterom en word beloond met een prachtig uitzicht over de baai van Broad Haven. Op de helling voor mij is het land rijkelijk begroeid met 'Bog cotton' of ook wel 'Cottongras' genoemd. Een plantje dat je veel ziet in april tot juli op de vochtige veengronden.

Wanneer ik na een redelijke klim mijn doel heb bereikt, zie ik niet de personen die ik zoek, maar op het hoogste punt zie ik toch enige beweging, er is een vrouw in het rood gekleed, gebukt aan het werk. Ik loop naar haar toe en wanneer ze me ziet naderen, word ik vriendelijk begroet. Theresa, zoals ze blijkt te heten, is druk met 'footing the turf', het stapelen van de turfmoten in piramidevormige stapeltjes, om te drogen. Wanneer ik om mij heen kijk, zie ik al een behoorlijke hoeveelheid stapeltjes, maar ook nog behoorlijk wat rijen die gedaan moeten worden. Theresa vertelt dat ze de werkzaamheden op de bog eerder altijd samen met haar man deed, maar sinds hij vier jaar geleden overleed, doet ze het zelf, met behulp van haar kinderen. Een van haar dochters is met haar gezin na het overlijden van haar man bij haar in getrokken. Theresa heeft twee open haarden in haar huis, één in de woonkamer en één in de keuken.

Meestal worden deze aangestoken zo rond een uur of vijf in de middag, op koude dagen soms eerder, wanneer de kinderen uit school komen. Haar man had altijd de gewoonte om een mooie 'stack' van de turf naast het huis te bouwen, dit is een speciale manier om de turf te stapelen, op een zodanige manier dat de wind er goed door kan blazen. Maar tegenwoordig heeft de jeugd daar geen belangstelling meer voor en wordt de turf gewoon op een grote hoop bij het huis gegooid. Maar ach ze is al blij dat de kinderen helpen. De meeste jonge mensen hebben geen zin meer in het hele proces van 'saving the turf', het vele werk dat gepaard gaat met steken, drogen en oogsten. Nieuw gebouwde huizen hebben vaak niet eens meer een schoorsteen! Er stopt een auto en Eileen, Theresa's dochter stapt uit, samen met haar dochtertje en een vriendje. Samen werken de vrouwen gestadig door, terwijl de kinderen spelen op een kleedje tussen het turf.