Coming Home

Aughness

Mijn oorspronkelijke plan voor deze blog was om in een soort van dagboekvorm te verhalen over mijn belevenissen en ontmoetingen en mijn activiteiten voor het project Irish Desire.  Maar in mijn ijver werd ik op de één of andere manier de afgelopen weken gaandeweg zo meegezogen in de informatie die ik vergaarde, dat ik vergat stil te staan bij mijn beleving en gevoel bij alles wat ik hier doe. Mijn hoofd tolde van alle nieuwe informatie en in mijn behoeft aan overzicht over dit alles, heb ik dit verwerkt in mijn blogs. Na de laatste blog, van gisteren, besefte ik dat ik het anders wil. Even pas op de plaats en resetten dus.

De blog van gisteren was echt TOO MUCH information en te theoretisch, ik heb het verhaal over de bruine woestijn inmiddels iets ingekort, maar ik laat het wel staan voor de mensen die het toch wel interessant vinden.

Voor mij is het belangrijk om dicht bij mezelf te blijven, in alles wat ik doe. Dan geeft het energie en word ik blij van wat ik doe. Ik vind het leuk om over mijn ervaringen te vertellen. De theorie over turf en veenbescherming, hoewel belangrijk voor mij als research, zal ik in de blogs proberen wat te doseren.

Toen ik vorige week in Kildare was, voor de afspraken bij de IPCC, bemerkte ik een totaal andere sfeer dan hier in het rustige westen. Het landschap is anders en voller, de wegen drukker en de mensen iets afstandelijker. Ik was dan ook super blij het bordje ‘County Mayo’ weer te zien op de terugweg naar huis. En terwijl ik het hobbelige weggetje opreed naar Aughness, naar de twee gele huizen in de stille baai, verzuchtte ik in mezelf: yes weer thuis! Een goed teken natuurlijk, om nu al dat gevoel te hebben bij de plek die ook bedoeld is als mijn thuis voor de periode van een jaar.

Eenmaal binnen besloop mij toch een naar gevoel. Ik was weggeweest, maar wie had me gemist? Het voelde alsof ik van een vakantie terug kwam, in een leeg huis, waar niemand me verwacht en niemand eigelijk wist dat ik weggeweest was. Geen familie, geen vrienden. Dat was wel even confronterend. Want ja, ik ken hier inmiddels wel wat mensen, maar vrienden heb ik nog niet kunnen maken. De volle omvang van een jaar in Ierland wonen drong even weer tot me door en net als die dag dat ik Vincent op het vliegveld had afgezet, was dit even een beklemmende gedachte. Zou ik het redden, ga ik niet vereenzamen?

Een beetje verdrietig ging ik naar bed. Maar de volgende dag scheen de zon, de schapen blèrden om het huis, de koeien liepen weer op de oprit, de bordercollies van de buren keken me verwachtingsvol en kwispelend aan en Christy de buurman kwam een praatje maken en bracht iets lekkers mee van zijn vrouw Theresa. En ik wist weer dat het wel goed zat hier.

Aughness