Lekker Langzaam
Inmiddels heb ik al veel beelden kunnen maken tijdens mijn
wandelingen, fietstochten en tochten met de auto. Er zijn nog zoveel foto’s na
te bewerken, die ik graag met je wil delen. Maar laat ik maar beginnen bij de
foto’s van vandaag, er zullen nog genoeg donkere en regenachtige winterdagen
komen dit jaar, nog tijd genoeg om alles te verwerken!
Ondanks dat het vanochtend wat somber begon, zonder ook maar
een enkel zonnestraaltje, ben ik toch om een uur of elf in de auto gestapt om
een wandeling te maken in de buurt van Lough Feeagh, dit is vlakbij Newport,
een half uurtje rijden vanaf mijn huis.
Een paar weken terug was ik daar al eens op een zonnige dag met de auto en genoot toen van de wat ruigere natuur, ik reed over smalle weggetjes die kronkelden langs stille meren, tussen groene heuvels bezaaid met rotsen en stenen. Ik had gezien dat er enkele gemarkeerde wandelingen in de omgeving waren uitgezet, één van deze wandelingen maakte ik dus vandaag.
Een paar weken terug was ik daar al eens op een zonnige dag met de auto en genoot toen van de wat ruigere natuur, ik reed over smalle weggetjes die kronkelden langs stille meren, tussen groene heuvels bezaaid met rotsen en stenen. Ik had gezien dat er enkele gemarkeerde wandelingen in de omgeving waren uitgezet, één van deze wandelingen maakte ik dus vandaag.
Het was niet echt een lange wandeling, slechts 8 km, maar ik
ben al dagen niet actief geweest en heb daarom lekker rustig aan gedaan. Hoewel
ik het toch best wel warm kreeg, berg op, berg af. Wandelen, kijken, luisteren, fotograferen.
Stilstaan bij een mooie bloem. Een beekje horen kabbelen naast het pad, een
mooi vogeltje zien en je afvragen wat voor vogeltje het is. Ruïnes van verlaten
huisjes liggen her en der verspreid in de omgeving. Ik probeer me voor te
stellen hoe mensen hier hebben geleefd, gewerkt, liefgehad, zijn gestorven,
misschien ten prooi gevallen aan de grote hongersnood rond 1850?
Om me heen kijkend bezie ik het bergachtige veenland met
andere ogen dan een week of zes geleden. Duidelijk zie ik de sporen van het
turfsteken, de hoogteverschillen die zijn ontstaan, de gaten en wallen. Aan de rand van een gestoken veld, zie ik
afval achteloos achtergelaten in een nat deel van het veen. Het was me al
eerder opgevallen, dat Ieren hier nogal gemakkelijk over doen. Zo jammer!
In een afgegraven deel van het veen, dat heel nat is, herken
ik nieuwe aanwas van veenmossen, in een moerasachtige omgeving. Hé zou dit veen
zichzelf weer herstellen? Het lijkt erop dat mijn bezoek aan de IPCC niet voor
niets is geweest, ik kijk echt met een andere blik, nu ik wat meer weet over
hoe het veen is ontstaan en wat de bedreigingen zijn.
Op de terugweg naar huis, rijd ik nog even langs Rockfleet Castle, thuisbasis van Granuaile, Pirate Queen en bekend als de beruchtste
vrouw van de hele kust van Ierland halverwege de 16e eeuw. Het leven van deze
onafhankelijke vrouw spreekt wel tot mijn verbeelding. Ik raak de stenen van de
toren even aan… zoveel geschiedenis, kon ik maar even terugkijken.










Mooi stukje mams, voelt weer een beetje net of ik erbij ben ❤️
BeantwoordenVerwijderenPrachtige omgeving, Ik zou Daar zo wel heen willen!
BeantwoordenVerwijderenMooi verwoord!
BeantwoordenVerwijderen