Verbinding

Foto: Bellacragher Bay

Afgelopen week hoorde ik op radio 1 iemand zeggen dat we onze persoonlijkheid vaak ontlenen aan hoe we ons verhouden tot de mensen om ons heen. Onze relaties, familie, vrienden, collega’s.  De spreker vroeg zich af wat er van hem zou overblijven wanneer dat wegvalt en hij op zichzelf aangewezen zou zijn.

Midden in het programma vallend, kreeg ik helaas niet de hele context van het gesprek mee, maar duidelijk werd wel dat de spreker dit is gaan ontdekken tijdens het lopen van een aantal pelgrimsroutes. Zelf was ik twee keer pelgrim, in 2012 gedurende 800 km. over de Camino Frances en vorig jaar 550 km. over de Camino del Norte en de Camino Primitivo. Dit waren bijzondere ervaringen, vooral de tocht van 2012 is een ijkpunt voor me geworden. Het bracht me zowel persoonlijk als spiritueel zoveel moois.  

Het is een enorme rijkdom om zes weken lang alleen maar bezig te zijn met lopen, ervaren, ontmoeten. Volledig in het nu zijn geeft ruimte voor spiritualiteit, je bent in zo’n setting enorm ontvankelijk voor diepere ervaringen en verbindingen met andere mensen. Maar alleen en op mezelf aangewezen heb ik me tijdens deze tochten niet echt gevoeld, er waren immers altijd mede pelgrims in de buurt, die in het zelfde schuitje zaten. 

De uitspraak van de spreker op de radio zette mij wel aan het denken over mijn situatie hier. Kinderen, familie, vrienden en collega’s, mijn hele leven in Nederland liet ik achter om me hier te vestigen gedurende een jaar, op een plek waar ik niemand ken, in een land waar ik niet thuis ben. Deze situatie, levend in een huis op het Ierse platteland, maakt dat ik me elke dag opnieuw bewust ben dat ik op mezelf aangewezen ben en elke dag moet bedenken wat ik ga doen en waar ik wel of niet naar toe ga. Geen ritme van de camino, waar de routine heel vanzelfsprekend elke dag hetzelfde is, opstaan, lopen, eten, slapen.

Het positieve is dat ik ervaar dat er genoeg van mezelf overblijft, ik ben er nog steeds, ik ben nog steeds gewoon ik, ook zonder mijn dierbaren en mijn leven thuis. In mijn eentje genieten en blij zijn met mezelf gaat me goed af. Ik voel me veilig en sterk en heb zelfvertrouwen. Juist omdat ik vroeger angstig, onzeker en afhankelijk was, besef ik hoe waardevol dit is. Toch sluipt er af en toe een naar gevoel bij me naar binnen, waarvan ik nu besef wat het is. Wat ik hier nog mis is verbinding! Het is goed om te ervaren dat je overeind blijft wanneer je op jezelf aangewezen bent, maar elk mens heeft verbinding nodig met andere mensen, dat is denk ik een levensbehoefte.  Dat is dus ook een consequentie van het op jezelf aangewezen zijn; wil je het redden, dan zul je actief op zoek moeten gaan naar verbinding met anderen.

Foto: uitzicht vanaf de weg naar Doran's Point

Een paar weken terug was ik al eens bij Breeche, de beheerder van het Community Centre in Ballycroy, omdat ik naar haar was doorverwezen voor contactgegevens van een turfsteker. Ze zei toen, dat ik altijd welkom was voor een praatje en een kopje thee.  Gistermiddag besloot ik die uitnodiging aan te nemen en reed naar Ballycroy. Onderweg bedacht ik me, dat ik haar zou kunnen vragen of ik misschien iets als vrijwilliger zou kunnen betekenen voor het Community Centre. Ik werd warm door haar ontvangen, Breeche is een lieve spontane en hartelijke vrouw bij wie ik me meteen thuis voel. Op mijn aanbod voor hulp werd enthousiast gereageerd, ze kon zeker wel wat extra handen gebruiken. Breeche vertelde dat in september gestart gaat worden met het opzetten van een craftshop, waarvan de opbrengst voor het Community Centre is. We hebben afgesproken dat ik daarmee ga helpen, dat ik ansichtkaarten ga maken voor het winkeltje en één á twee dagen per week hand- en spandiensten kom verrichten. Verder zal ze me aanmelden voor ‘the woman’s group’, het is me niet helemaal duidelijk wat die groep precies doet, als ik maar niet hoef te punniken of sokken breien…? In ieder geval begrijp ik van Breeche dat het een mooie manier voor me is om vrouwelijke dorpsgenoten te leren kennen. Tot mijn verrassing zag ik in een klein zaaltje gloednieuwe fitness apparatuur opgesteld staan. Breeche vertelt dat vanaf september een instructeur, een student van een sportopleiding, lessen zal komen geven. Blij reed ik die middag weer naar huis, dankbaar voor deze ontmoeting en de nieuwe plannen.

Bij thuiskomst zie ik dat ik twee hartverwarmende reacties in mijn mail heb ontvangen van twee blog lezers. Ook dat is verbinding. Ik heb alle vertrouwen dat ik deze winter goed zal doorkomen.