Abandoned

Een verlaten cottage bij Carrowmore Lake

Een paar weken geleden maakte ik een bewegwijzerde wandeling op en rond Mount Jubilee, ten oosten van Bangor Erris. Voordat er beelden bij je opkomen van mij die zich als een alpinist met pikhouweel en touwen een weg naar boven baant, het betreft hier slechts een groene heuvel met een hoogte van 131 meter.  Ik was geïnteresseerd om deze wandeling te lopen omdat in de omgeving veel turf is gewonnen door Bord na Mona, de grote staatsmaatschappij.

Nadat ik mijn auto op een klein parkeerplaatsje aan de N59 heb geparkeerd, volg ik de blauwe pijlen naar het noorden. Al vrij snel valt mijn oog op de bruine vlakke stroken op het land aan de voet van de berg. Het zijn duidelijke sporen van industriële turfwinning, waarbij een techniek wordt toegepast van het schrapen van de droge bovenlaag van de turf,  deze ‘milled peat’ wordt gebruikt als brandstof voor de energiecentrales of verwerkt als turfbriketten. Inmiddels is Bord na Mona niet meer actief in deze regio en is de energiecentrale verderop in Bellacorick gesloopt.

In die woestijnachtige vlakten zie ik iets grijs afsteken tegen het bruin. Wanneer ik dichterbij kom wordt al snel duidelijk dat het gaat om stapels opgegraven bog oak. (In mijn blog van 19 juni kun je alles lezen over bog oak).

Ik loop de bog op en kijk verwonderd om mij heen. Enorme stronken van duizenden jaren oude bomen liggen achteloos neergesmeten aan de rand van de bog. Als zilverwitte beenderen lijken de eens zo sterke boomstammen naar de hemel te reiken. Na duizenden jaren perfect bewaard te zijn gebleven in het moeras, zijn ze nu respectloos opgegraven en weggerukt uit hun rustplaats, blootgesteld aan lucht en licht, nu rottend aan hun lot overgelaten.

Het fenomeen bog oak blijft me fascineren en ik begrijp niet waarom dit mooie oude hout niet op waarde wordt geschat. Misschien omdat er hier in Ierland zoveel van aanwezig is, dat men het bijzondere ervan niet meer kan waarderen. Natuurlijk maak ik foto’s van deze natuurlijke kunstwerken en loop na een tijdje een beetje aangedaan door.

Het blijkt toch best wel een flinke klim naar boven, maar het uitzicht is de moeite waard. Wanneer ik aan de andere kant van de berg arriveer, zie ik een leuk huisje en verbaas me erover dat er een koe zo vlakbij het huis loopt, een koe in de tuin! Maar wanneer ik beter kijk, zie ik al snel dat het huis niet meer wordt bewoond, maar wordt gebruikt als stal. Dit zie je hier veel. Oude cottages die niet meer worden bewoond en onderhouden en langzaam vervallen tot ruïnes, of worden gebruikt als koeienstal.

Uitzicht vanaf Mount Jubilee

Een volgeladen turfschuur

Een huis als koeienstal

Ik heb mij laten vertellen dat het regelmatig voorkomt dat het huis door niemand wordt opgeeist na overlijden van de bewoner. Kinderen of andere familieleden wonen dan bijvoorbeeld in Dublin of zijn geëmigreerd naar Engeland of Amerika en hebben geen belang bij het huis dat is verlaten met alle meubels en spullen er nog in, overgeleverd aan het verval. Verderop aan het einde van mijn wandeling kom ik weer zo’n verlaten huisje tegen. Er staat wat verf en andere troep opgeslagen in een kamertje, maar in een paar andere vertrekken bevinden zich nog de over hoop gehaalde sporen van een leven. Ooit was dit het thuis van iemand, nu is het niet meer dan een rommelschuur.
Langzaam loop ik terug naar mijn auto, terwijl Mary Black " Farewell Farewell " zingt in mijn gedachten.