Innishbiggle

Een paar weken geleden bezocht ik op een stralende zondag het kleine eilandje Innishbiggle. Men had mij verteld dat vanaf het haventje van Doran’s Point bij Ballycroy de oversteek met een veerdienst mogelijk is, maar het was even speuren hoe en wat betreffende vertrektijden, in het haventje zelf had ik niets kunnen ontdekken. Maar gelukkig, de uitbater van de plaatselijke benzinepomp annex buurtwinkel wist raad en gaf mij het telefoonnummer van Michael Leneghan, eigenaar van de veerdienst op afspraak. Omdat hij om 10.00 uur al een paar mensen zou overzetten, spraken we af dat ik me daarbij zou aansluiten. Innishbiggle is gelegen tussen Achill Island en het vaste land en heeft een afmeting van 1,5 km bij 2,5 km. Het wordt nog slechts bewoond door 18 mensen, voornamelijk ouderen. Het eiland is ook bereikbaar vanaf Achill Island.

Wanneer ik om 10.00 uur arriveer, tref ik op de pier de andere passagiers, een Engels-Iers echtpaar uit Dublin. Even later arriveert Michael in zijn bootje, samen met zijn broer, beiden eilandbewoners die al hun hele leven op Innishbiggle wonen. De hartelijke en vrolijke Michael praat honderduit tijdens de oversteek. Hij vertelt dat rond de jaren 60/70 er nog ruim honderd mensen op het eiland woonden, maar dat dit steeds verder is afgenomen. De school en het postkantoor zijn inmiddels gesloten en welk gezin met kinderen wil zich hier tegenwoordig nog vestigen? Omdat onvoorspelbare gevaarlijke stromingen tijdens de wintermaanden het eiland soms ontoegankelijk kunnen maken, is er een tijdje sprake geweest van plannen om een kabelbaanverbinding aan te leggen over ‘Buls Mouth’, het kanaal tussen Achill island en Innisbiggle, maar dit bleek te kostbaar en het zou bovendien het landschap in het gebied aantasten. De gemeenschap van Innishbiggle is volgens Michael ten dode opgeschreven en heeft geen toekomst.

Aan het roer Michael en rechts voor zijn broer

Het stille eiland nodigt uit tot een verkennen, nieuwsgierig volg ik de bewegwijzerde route. Veel lege en verlaten huisjes liggen verspreid over het eiland. Wanneer ik even stilsta om een mooi gelegen witte cottage te fotograferen, tref ik Anthony, een 2e broer van Michael, die ook al zijn hele leven op het eiland woont. Hij vertelt me dat hij zijn turf nog met de hand steekt. Omdat de klus voor dit jaar al is geklaard, spreken we af dat ik hem het volgend voorjaar mag bellen om dit te fotograferen. Hij vindt het goed dat ik hem alvast portretteer voor zijn huisje. Nadat ik verder loop, kijk ik nog even achterom en zie hem keurend lopen tussen zijn drogende turf, snel maak ik nog een foto. 

Na een uurtje loop ik langs het witte schooltje, waar een wat jongere vrouw me aanspreekt en vraagt of ik even wil binnenkijken? Ze vertelt dat ze in de zomermaanden op het eiland woont en de rest van het jaar in Dublin. Het gebouw doet geen dienst meer als school, maar wordt wel gebruikt door de huisarts die er één keer per week spreekuur houdt en één keer per twee weken gaat de priester er voor in een mis. Het gebouwtje is goed te verwarmen, in tegenstelling tot het oude kerkje verderop. Gezien de gemiddelde leeftijd van de eilandbewoners, vindt men dit wel zo comfortabel.  Wanneer ik naar het kerkje loop, zie ik wat ze bedoelt. Het door onkruid en hoog gras omgeven kerkje oogt binnen nogal verwaarloosd en stoffig, het getuigt toch ook van weinig liefde voor het oude. Misschien kan de Stichting Oude Groninger Kerken een Ierse afdeling oprichten? Wanneer Michael ons een paar uur later weer afzet bij Doran’s Point, nemen we hartelijk afscheid en na nog één keer zwaaien zie ik het bootje van hem en zijn broer verdwijnen in de verte.

Niet alles is hier idyllisch, een veel voorkomend beeld op het eiland. Wanneer je auto stuk is, koop je een nieuwe en laat de oude gewoon staan, of gebruikt het als dumpplaats voor afval... 

Het postkantoor is al jaren gesloten...

Na nog één keer zwaaien zie ik het bootje van Michael en zijn broer verdwijnen in de verte.