Sociaal bijtanken

Het is tijdens de afgelopen maanden al een paar keer gebeurd, dat er iets of iemand op mijn pad komt, juist op het moment dat ik het erg nodig heb. Afgelopen zaterdag was dit ook weer het geval. Ik had de behoefte om me onder de mensen te begeven, even weg van de stille baai in Aughness, maar aarzelde, omdat ik alleen zou moeten gaan. Ik besloot toch in de auto te stappen, in de krant had ik gelezen dat er een streetfestival gaande was in Newport, een stadje zo’n 40 minuten rijden vanaf mijn woonplaats. Enkele minuten nadat ik de N59 was opgedraaid, zag ik een backpacker liftend aan de kant van de weg lopen. Nu moet je weten dat afgezien van een paar momenten op de dag, wanneer er sprake is van wat woon-werkverkeer en daarnaast af en toe een toerist, deze weg doorgaans vrij verlaten is. Het geeft een soort route 66 gevoel, hoewel ik die nog nooit bereden heb, dus dat slaat misschien nergens op. In ieder geval besloot ik in een reflex te stoppen en de jongeman mee te nemen. Hij stelde zich voor als Flo, kwam uit Frankrijk en reisde een paar weken lopend en liftend door Ierland. Hij was op weg naar een vriend in Westport, maar Newport was ook oké. We kletsten honderduit en aangekomen in Newport stelde hij voor samen wat rond te kijken. Het festival stelde uiteindelijk niet zo heel veel voor, maar ik had een leuke avond. Aan het einde van de avond ging Flo op zoek naar een plekje voor zijn tent en ik reed dankbaar huiswaarts.

Na thuiskomst zag ik dat ik een een berichtje had ontvangen van mijn Nederlandse vriend Robert, woonachtig in Dromore West in Sligo. Hij nodigde me uit een paar dagen langs te komen. Die zondag aten we onder het genot van wat livemuziek bij ‘Muddy Burns’, een pub bij hem in de buurt en de volgende dag vergezelde ik hem naar de agricultural show in Bonniconlon. Een soort beestenmarkt, waar de trotse eigenaren van schapen, paarden, koeien en kippen hun best deden een prijs in de wacht te slepen voor hun mooiste dieren. En mooi waren ze! Prachtige schapen, rassen die ik nooit eerder zag, sterke indrukwekkende koeien met krullend haar in de nek en elegante Connemara paarden. Daar waar ik normaal gesproken nogal een angsthaas ben wat betreft grote dieren zoals koeien, zag ik mezelf op de markt onbekommerd bewegen tussen vee dat naar de jury geleid werd. Tot het moment dat ik zag en besefte dat er ook flinke gespierde stieren tussen liepen. Ik besloot daarom toch maar wat afstand te nemen, ik had immers van verschillende kanten verhalen gehoord over boeren die waren gedood door hun eigen stier of mensen die verpletterd waren door een groepje koeien!

Dinsdag reed ik vanaf Robert’s huis naar Lough Easkey, ondanks de regen maakte ik toch een paar foto’s naar tevredenheid. Het veengebied rond het meer is beschermd en ik wil het graag opnemen in mijn project, juist omdat het idee voor Irish Desire in deze omgeving is ontstaan. Zie mijn blog 'Waarom Irish Desire' van 5 mei jl.

Tijdens de nabewerking van mijn foto’s dacht ik na over het idee om in principe alle foto’s om te zetten in zwart-wit, met uitzondering van een paar landschappen die er dan weer mooi uitspringen in kleur. We zullen zien, de komende tijd ga ik hier wat mee experimenteren. Laat vooral weten wat je ervan vindt!