Intens

Claggan Mountain

Na een heerlijke week samen met mijn zoon Sebastiaan, zeven dagen van bijkletsen, samen wandelen over kliffen, zwerven over bogs, super lekkere Irish beefburgers eten, genieten van indrukwekkende landschappen en wijntjes bij de open haard, bracht ik hem vanochtend vroeg naar het busstation van Ballina waar hij vertrok met lijn 22 richting Dublin Airport. Inmiddels is Sebastiaan weer geland in Amsterdam. Net als 3 maanden geleden na het afscheid van mijn jongste zoon Vincent, heb ik het weer even moeilijk. Wanneer ik thuiskom in het stille huis zie ik de sporen van zijn aanwezigheid en opnieuw overspoelt mij een gevoel van gemis en verlatenheid. Gelukkig weet ik dat het goed komt, dit moet ik even weer voelen, morgen zal het beter gaan. Toch besef ik ook dat het een ander gevoel raakt, het verlangen om samen met iemand te zijn. Te delen, samen genieten, samen ervaren. 

Maar tegelijkertijd realiseer ik me ook hoe rijk ik ben, met 3 fantastische kinderen met wie ik een warme band ervaar, afstand doet daar geen afbreuk aan. Mijn melancholie wordt op een dag als vandaag ook gevoed en versterkt door de omgeving. De uitgestrekte stille vlakten, de ongenaakbare bergen, de wind, het afgelegen wonen. Maar opnieuw is daar ook weer het zien van de schoonheid in dit alles, de inspiratie die het me geeft. Ierland is voor mij zo intens. Het weer, een regenbui die je van verre al ziet komen, de schaduwen van de wolken die over de bergen jagen, de overweldigende zonnestralen daarna. De woeste branding van de Atlantische oceaan, het kalme water van een meer, de adembenemende stilte, de donkere nachten. 

Na een mailwisseling met een paar bevriende fotografen heb ik eindelijk helder waar het naar toe moet gaan met mijn project. Wanneer ik dicht bij mijn gevoel wil blijven, zal ik vooropgezette plannen los moeten laten en de richting inslaan die goed voelt en mijn hart sneller doet kloppen. Want dat is uiteindelijk wat ik wil en verlang, niet doelmatig een plan volgen, een project uitvoeren, maar fotograferen met mijn hart, mij laten leiden door mijn instinct en dat fotograferen wat mij raakt. Pas nu na drie maanden Ierland krijg ik helder wat te doen. Wordt vervolgd!

Uitzicht vanuit mijn keukenraam

De baai achter mijn huis

Het strandje bij Aughness

Doolough valley