Schoonheid na de storm

Misschien heb je er iets van meegekregen, afgelopen week stonden de Ierse kranten er vol van, orkaan Lorenzo stevende recht op Ierland af.  Wel afgezwakt naar een zware tropische storm, dat wel. Op internet vlogen de waarschuwingen je om de oren: pas op voor omwaaiende bomen, plaatselijke overstromingen door hevige regenval en wees voorzichtig aan de kust in verband met zeer hoge waterstanden en metershoge golven! Deze voorspelde ernstige situatie gold ook voor county Mayo. Voor de kuststreken was het advies van de overheid: stay back, stay high, stay dry…!

Nu staat mijn huis direct aan een baai, met het water op zo’n 50 meter achter het huis wanneer het vloed is. En geen dijken of zo er tussen hè! Dus ik begon me steeds meer zorgen te maken, hoe hoog zou het water wel niet komen met zo’n sterke storm? Vanaf donderdagochtend 9.00 uur gold code geel en vanaf 18.00 uur tot vrijdag 6.00 uur code oranje.

Gelukkig heb ik erg lieve zorgzame buren, ik merkte dat zij er vrij laconiek onder waren. Wel vertelde buurman Christy me dat hij het waterpeil achter mijn huis goed in de gaten zou houden, rond 22.00 uur wanneer het vloed was zou het even spannend kunnen worden, maar hij verwachtte niet echt problemen, omdat dit geen periode van hoogste waterstanden is. Die hoge waterstanden hadden we vorige week al gehad. Redelijk gerustgesteld bleef ik die dag wel thuis, ik wilde het noodlot niet tarten en besloot wat aan mijn foto’s te werken en deed wat research voor het project. Het gaf me voldoende afleiding en de storm viel nog wel mee overdag. Rond 19.00 zwol de wind echter aan en zodra de zon ondergaat hier in the middle of nowhere in county Mayo, dan is het ook echt donker, pikdonker! De storm bulderde inmiddels om het huis en ondanks Christy’s woorden van die middag, kon ik het niet laten om af en toe even naar buiten te lopen met mijn zaklantaarn om de situatie op te nemen. Het water in de beek naast mijn huis stroomde wild richting zee en ik zag dat het water van de baai aardig opkwam, maar nog niet verontrustend hoog.

Ik denk dat Christy mijn inspecties had opgemerkt, of in ieder geval mijn ongerustheid had gezien, want om 10.30 uur kwam hij even kletsen en na een inspectie om 23.15 uur verzekerde hij me dat het water niet meer hoger zou komen en alles veilig was. Opgelucht ging ik even later naar bed… maar wel in mijn kleding, want ja die storm ging toch wel behoorlijk tekeer en je weet maar nooit toch? Pas na 2.00 uur die nacht vond ik voldoende vertrouwen om in mijn pyjama te schieten en me over te geven aan de slaap.

Na een korte nacht en een druilerige vrijdagochtend, klaarde het op in de middag.  Snel pakte ik 

mijn spullen en ging er op uit, benieuwd naar de sporen van de storm, omgewaaide bomen, hoge waterstanden en weggespoelde stranden… maar er was niets te zien! De natuur lachte me toe alsof er nooit een storm geweest was, met geweldige herfstkleuren en een prachtig licht . Het inmiddels bruine veenland werd verwarmd door een lage zon, de lucht gaf een overweldigend schouwspel van prachtige wolken in allerlei tinten rose, grijs en wit en het aparte licht gaf alles een intense kleur.  Aan het einde van de middag dronk ik een Guinness bij Mc. Loughlins, een pub in Mulranny met uitzicht op zee. Ik vroeg de waardin hoe de storm door haar ervaren was, waren de golven hier erg hoog geweest en was er nog schade? Ze keek me lachend aan en zei: “Storm what storm? Ha ha, oh no that was no storm!” In de auto terug naar huis nam ik me voor de volgend keer wat minder bang te zijn.