The Bog

Vorige week bezocht ik een informatieavond in het bezoekerscentrum van National Park Ballycroy over het Ierse veenland in deze regio. Er werd kort iets verteld over de geschiedenis en de legendes rondom het veenland, daarna volgde een uitgebreide presentatie over het belang van het behoud van het veenland en tot slot gaf Michael Chambers een mooie poëtische presentatie met gedichten van eigen hand, over zijn leefomgeving. Één van zijn gedichten getiteld 'The Bog' beschrijft het turfsteken met de hand in vroeger dagen, daarna de turfwinning op veel grotere schaal met machines, de aantasting door overbegrazing door schapen, de omstreden bosbouw, daarna de windmolens op het uitgeputte veenland, de vogels en de planten op het veen en tot slot de noodzaak van verandering, het besef dat het veenland bewaard moet worden voor de toekomst. Met toestemming van Michael wil ik dit gedicht graag met jullie delen.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

The Bog

Where the slain dug deep

To heat every home

Back breaking work

That had to be done

The spreading, the footing

The stacking high

So turf could burn

As scented smoke rose to the sky

The Bog

Now machines roll over ground

Cutting deep into its soul

To squeeze up from below

Turf laid out in a row

Crushing the slain

To a forgotten time

So much more turf now

Laid out in line

The Bog

Invaded by armies

Of grazing mountain sheep

Plucking up vegetation

Driving forward on hooved feet

The ground left behind

Now barren and bare

No, not a sign to be seen

Of the beauty that once grew here

The Bog

Lines of trenches

Dug deep side by side

To drain the marshes

To the mountain side

Flooding winding rivers

With water from rain fall

As soulless conifers

Grow dark and tall

The Bog

Eaten up inside

Giant round wall towers

To feed the forever hungry

Need for power

When the last dried peat

Had faced the burn

They will plant the crop

Of wind turbine

The Bog

Where moor grass dance

In the summer breeze

Sneaky Louseworth steals

As sundew invites unsuspecting flees

Where the purple heather

Is mountain bound

As the sphagnum moss

Directs carbon inbound

The Bog

Home to the plover

And the red head grouse

A place of welcome

For the migrating goose

Where the mountain hares

Are free to raom

The bogland garden

That they call home

The Bog

That served so well

Those who worked this land

Now in decline

Time to understand

The need to protect

Change our ways

To save this habitat

For future days.

Michael Chambers