The River

Sinds 2013 kom ik vrijwel jaarlijks naar Ierland, maar nog niet eerder was ik zo laat in het jaar hier, dat is dus een nieuwe ervaring voor me.  Sinds ik terug ben van mijn weekje Nederland, is het al dagenlang prachtig herfstweer. Veel zon en spectaculaire wolken, het licht is overweldigend mooi, de lucht fris, maar niet te koud. Ik ga dan ook dagelijks er op uit, maak wandelingen en tochten met de auto, op jacht naar mooie beelden. Soms lukt dat, soms niet, omdat het licht zo veranderlijk is, het ene moment is een berg mooi uitgelicht door een straal zon, het volgende moment is het weer gehuld in schaduw. Maar de kleuren van de begroeiing op het veenland zijn prachtig, een soort roestbruin en hier en daar wat geel en groen en in combinatie met een lage oktoberzon, geeft dit een warm effect.

Vanochtend maakte ik eerst een wandeling op het strand bij Doona Castle en reed daarna een rondje door het National Park.  Voorzichtig maneuvreerde ik mijn autootje over het hobbelige gravelpad vol met gaten naar de Owenduff River, een heerlijke plek in the middle of nowhere. Het mooie ochtendlicht dat ik er zocht was helaas al weer wat voorbij, het was hiervoor iets te laat, het is nog even wennen, de winterklok en het licht van de wintertijd.  Stil stond ik een tijdje te mijmeren aan de oever van de rivier, luisterend naar het geluid van het stromende water aan mijn voeten en kijkend naar de stille bergen aan de horizon.  Het eerste huis staat kilometers verderop, geen wegen, geen mensen, niemand wist dat ik hier was, hier was ik even echt alleen. Dit besef voelde echter niet eenzaam, maar gaf juist even een glimp van kracht, want volledig op mezelf teruggeworpen genoot ik van de rust.

Het was een geruststellende gedachte dat deze plek er altijd zou zijn. Alle reden om een andere keer terug te komen dus.