Van uithoek naar uithoek

Met gemengde gevoelens zit ik in de bus naar Dublin. De bergen van Mayo hebben we inmiddels achter ons gelaten. We rijden nu van stadje naar stadje in het binnenland, onderweg hier en daar nog wat mensen oppikkend. Het is nogal een wereldreis van Aughness naar Bedum: eerst een uur rijden naar het busstation in Ballina, daarna ruim vier uur in de bus naar Dublin Airport, een uur wachten op het vliegveld, ruim anderhalf uur vliegen, (ja zo weinig!), en dan nog 2,5 uur in de trein naar Bedum. 

Na een uurtje rijden stapt een gezin met kleine kinderen in de bus, die achter mij gaan zitten. Was het me gelukt om daarvoor wat weg te dommelen, dat kon ik nu wel vergeten. De decibels van het grut was niet te negeren en mijn lange haar was voor de kleinste erg verleidelijk, waarschijnlijk door de twinkelende strass steentjes  in mijn haarspeld. Maar goed, het zijn kinderen en ze zijn ongetwijfeld super lief, maar het is altijd wel een dingetje zoals nu in de bus en soms in het vliegtuig.

Ik realiseer me ook dat ik de drukte weer tegemoet ga, de vliegvelden, het volle Nederland...

Dat zal de komende week misschien best lastig zijn en een enorme overgang na het rustige kluizenaarsbestaan op het platteland van Mayo. Dat eenzame is niet wat ik ambieer voor de rest van mijn leven, maar het stille, verlaten landschap ben ik steeds meer gaan waarderen. Sterker nog, ik omarm het, maak het me eigen, het is een landschap dat mijn ziel raakt, het zit in me en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven. Voor nu is het oké om naar Nederland te gaan, omdat ik weet dat ik over 10 dagen terug zal komen en dan nog ruim 7 maanden lang Ierland voor de boeg heb. Maar ik wil er nog niet aan denken hoe het zal zijn in juni, wanneer ik mijn huis in Aughness weer zal verruilen voor mijn huisje in Bedum. Wanneer het niet zo’n lange reis naar Nederland zou zijn, zou ik hier misschien wel permanent kunnen leven denk ik, maar met mijn kinderen en kleinkinderen in Nederland is dat geen optie. Maar ach, Groningen is ook zo gek nog niet, dat gevoel dat ik hier in Ierland heb in dit landschap, ervaar ik ook op het Groninger Hoogeland, het was in 2017 een enorme inspiratiebron om het boek Ruim Leven te maken. Misschien zal ik volgend jaar op zoek moeten gaan naar een huisje achter de dijk of in één van de kleine wierdedorpjes! 

Na nog een uur rijden stapt het gezin achter mij uit de bus en is het weer even rustig. Na de hobbelige en kronkelende binnenwegen rijden we nu met wat meer vaart, op naar het vliegveld!

Bijgaand wat kiekjes die ik vanuit de rijdende bus maakte met mijn telefoon in de bus op weg naar het vliegveld.