Grenzen verleggen

Uitzicht vanaf Buckagh Mountain over Lough Feeagh aan het begin van de klim.

Afgelopen zaterdag stond er weer een Hike with Mike in de planning, deze keer naar Buckagh mountain, bij Lough Feeagh. Het is één van de bergen van de Nephin Beg Mountain Rainge in Mayo.  Ik was even onzeker of ik wel mee zou gaan, er was een goede conditie vereist, ik twijfelde aan de mijne. Maar Mike verzekerde me dat ik dit prima zou aankunnen, de klim zou geleidelijk zijn en we zouden rustig aan doen.  Om 10.00 uur startten we onze klim met zijn drieën, Mike, Maite en ik, onder prachtige weersomstandigheden. Het was zonnig en de eerst gevreesde bewolking hing boven andere bergen, we hadden een prachtig zicht op het landschap beneden ons.

 

Uitzicht over Clew Bay

Na een uur klimmen, keek ik wanhopig omhoog, naar het traject wat nog voor ons lag en vroeg me stilletjes af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was, het viel me zwaar. Ik verweet mezelf dat ik de laatste weken zo weinig had gewandeld, mijn voorgenomen spieroefeningen niet had gedaan en dat ik zo achteloos de extra kilo's erbij heb laten komen. Regelmatig moest ik even op adem komen, jaloers observerend hoe Mike en Maite moeiteloos de berg op wandelden, alsof het een gewoon plat terrein betrof in plaats van een berg. Ik voelde me wel wat beschaamd, dat er voor mij extra adempauzes moesten worden ingelast, maar Mike en Maite verzekerden me dat dat geen probleem was. Nou ja, ik troostte mezelf me de gedachte dat zij beiden begin veertig zijn en ik al achter in de vijftig… Ik zette dus door, zwoegde voort, af en toe bewonderend om me heen kijkend. Het uitzicht over Lough Feeagh, de bergen en Clew Bay, was steeds fenomenaal. De tocht was niet alleen zwaar omdat het bergopwaarts lopen was, maar ook omdat het oneffen terrein betrof van sjompend nat veenland, waar je constant je weg moet zoeken en opletten waar je voeten te zetten. Braaf liep ik zoveel mogelijk in de voetstappen van Mike, zijn aanwijzingen volgend.

 

Uitzicht over Lough Feeagh.

Halverwege de berg stuitten we op een bergmeertje/poel, het zwarte water gaf mij een beetje een onheilspellend gevoel, alsof ik naar een poel met oneindige diepte keek. Wel was het een prachtig gezicht, met Lough Feeagh in de diepte op de achtergrond. Volgens Mike was het meertje echter niet erg diep en waarschijnlijk zou het in de loop van de tijd veranderen in een veensysteem, een ven, waarbij er eerst grassen en mossen aan de randen groeien en na verloop van tijd is dan de gehele ven gevuld met mossen en grassen en ontstaat er na jaren nieuw veen. Even verderop zagen we hier een voorbeeld van, een ven dat al vrijwel volledig was vol gegroeid. Mooi om dit proces te zien!

Een klein bergmeertje

Een veensysteem, een ven.

Na een paar uur klimmen met schitterende uitzichten kon ik bijna niet meer, maar Mike verzekerde me dat we er nu bijna waren. Maar het ergste bleek nog te komen, want bijna op de top groeide vrijwel niets meer en moesten we ons een weg banen door blubberig veen, een soort wadlopen dus, maar dan anders. Ik geloof dat ik Mike wel drie keer heb gevraagd of hij zeker wist dat ik niet in het moeras zou wegzakken en voor altijd verdwijnen, maar hij stelde me gerust, het veen is hier niet diep en ik liep geen gevaar. Wat een schijterd ben ik toch, maar goed, ik liep wel door, af en toe oe en ah roepend wanneer mijn voeten tot de enkels wegzakten in de zwarte smurrie. Bovendien was er geleidelijk bewolking ontstaan rond de top van de berg, wat het landschap nog onheilspellender maakte, alsof we op Mars liepen of zo. Na zo’n drie uur en bijna 600 meter klimmen bereikten we de top in de wolken en poseerde ik opgelucht met Maite op de stenen die de top vormden. De afdaling liep soepel en een stuk gemakkelijker, na een uur stond ik tevreden en voldaan, maar wel weer met natte voeten weer bij de auto. Trots op mezelf en zo blij met deze ervaring!

Een maanlandschap op de top

De top bereikt!

Tijdens de afdaling werden we getrakteerd op prachtige lichtstralen.