Change of plans

Uitzicht vanaf de N59

Soms loopt een dag totaal anders dan gepland, en dat is prima. Vaak maak ik plannen wat te doen en waar te fotograferen, maar wil wel open blijven staan voor wat er op mijn pad komt. (Is dat ook niet een mooie metafoor voor het leven?) Zo ook gisteren, toen ik met mijn gesmeerde boterhammen en notities van de te rijden route langs interessante plekken al vroeg op pad ging.

Nu moet ik eerlijk bekennen, dat vroeg opstaan niet mijn sterkste kant is en dat ik voor het mooie licht in de zomer meestal liever even wacht tot het einde van de dag in plaats van opstaan voor dag en douw. Maar de dagen zijn inmiddels kort, dus een vroege start is dan fijn.  Ik wilde naar het gebied rond Doulough Valley, een prachtig bergachtig veengebied in Zuid-Mayo, zo’n anderhalf uur rijden vanaf mijn huis. Ik was daar al eens eerder, op een bewolkte dag in de zomer. (zie laatste foto van mijn blog Intens, van 5 sept. jl.) De lichtomstandigheden waren toen niet optimaal, de voorspellingen voor gisterochtend waren echter zonnig. Ik was benieuwd naar het effect van het licht van de lage zon op de bergen rondom Doulough.

Rijdend over de N59 richting Mulranny, met links de bergen van National Park Ballycroy en rechts de Tullaghan Bay was het zoals altijd genieten. Zovele malen reed ik deze route en elke keer opnieuw verwonder ik me over de schoonheid van het landschap, het veranderende licht maakt dat ik steeds weer met een nieuwe blik om me heen kijk. Er zijn een aantal fotogenieke plekken aan deze route, maar deze zijn moeilijk te fotograferen, omdat je niet zomaar kunt stoppen aan de kant van de weg. Ik had me al eens voorgenomen een deel van de weg te lopen wanneer de lichtomstandigheden goed zouden zijn. En gisteren waren de omstandigheden goed. Zonder lang na te denken keerde ik vlak voor Mulranny om en parkeerde mijn auto bij een huis. Het is niet echt een drukke weg, maar de automobilisten rijden nogal hard en de weg heeft veel bochten, hoogteverschillen en weinig berm, zeer gevaarlijk dus om langs te lopen. Ik knoopte mijn fluoriderende hesje om mijn rugzak en begon voorzichtig met mijn oren gespitst op verkeer een stuk terug te lopen en maakte enkele foto’s.

Uitzicht vanaf de N59

Teruggekomen bij mijn auto besloot ik dat het te laat was om door te rijden naar Doolough Valley en zette daarom koers naar Achill Island. Een tijdje terug reed ik eens het steile smalle weggetje omhoog naar Minaun Heights, de top van een berg met geweldig mooi uitzicht. Het weggetje is behoorlijk stijl en ik herinner me hoe spannend ik het vond om naar boven te rijden, sommige stukken waren zo stijl, dat ik moest terugschakelen naar de 1e versnelling, schapen liepen onbekommerd op de weg en een tegenligger was een nachtmerrie, want er waren maar weinig uitwijkplaatsen . Halverwege parkeren om te fotograferen was helemaal taboe, want tijdens een poging hiertoe, bleek mijn handrem niet bestand tegen deze helling.  Vluchtig om me heen kijkend had ik wel gezien dat er vanaf halverwege de berg een goed uitzicht is over de bogs rondom, zo van bovenaf gezien zag je heel duidelijk de sporen van het turfsteken. Omdat dit mooie beelden zou kunnen opleveren voor mijn project, nam ik mij daarom voor nog eens lopend terug te komen. Gisteren maakte ik dus lopend de klim, steil, maar prachtig. Helaas ontstond er gaandeweg de dag een sluierbewolking, ik ben nog niet helemaal tevreden, maar toch wil ik de foto's  alvast met jullie delen.