Hike with Mike

Gisteren was ik zo gelukkig op pad te mogen met een locale gids, Mike, (Michael Chambers), die in de wintermaanden regelmatig wandeltochten blijkt te organiseren in het weekend. Pas onlangs ontdekte ik deze mogelijkheid, Mike werkt in het bezoekerscentrum van National Park Ballycroy waar ik hem al enkele keren sprak. Hij is ook de schrijver van het gedicht dat je in mijn blog ‘The Bog’ van 1 oktober jl. kunt lezen.  De laatste keer dat ik hem sprak vertelde hij me over deze wandelingen. In de wintermaanden is het bezoekerscentrum gesloten, Mike heeft dan in de weekenden alle tijd om wandelliefhebbers mee te nemen op zijn zwerftochten en klimpartijen. Hij wees me op een Facebookpagina waar hij deze tochten aankondigt en ik besloot dit in de gaten te houden.

Deze keer stond er een tocht naar Mount Eagle en Jamie’s wells op het programma. Toen ik om 11.30 arriveerde bij het afgesproken verzamelpunt, bleek ik, ondanks het mooie heldere herfstweer, de enige medewandelaar te zijn. Met de auto reden Mike en ik naar een startpunt iets verderop, aan een bosrand aan de voet van Mount Eagle. Geleidelijk stijgend baanden we ons een weg over een breed en blubberig spoor door een dennenbos. De oppervlakte van de bergen en en de bodem van de bossen zijn bedekt met een laag gezond bergveen en dat betekent dus een tapijt van veenmossen en dat het zeer, zeer nat is. Bewonderend keek ik naar de prachtige mossen, pas als je wat dichterbij kijkt, zie je dat er zo veel verschillende soorten zijn, rose, rood, allerlei tinten groen en wit. 

Als sponzen houden ze het water vast en voortsjompend leek elke stap  een verstoring van een natuurlijk evenwicht.  In het begin probeerde ik de blubber en de natte stukken nog wat voorzichtig te betreden, maar voor mij zag ik Mike steeds resoluut doorlopen, dus liet ik de gedachte aan droge voeten los en volgde zijn voorbeeld. Aan het einde van het bos maakten we een bocht en klommen in het nu open landschap verder naar boven, in een schuine lijn, om het klimmen niet te zwaar te maken (voor mij dan hè). Ik ben niet zo’n held met stijle beklimmingen en daar werd gelukkig rekening mee gehouden. Mike gaf aanwijzingen bij de moeilijke stukken en na een tijdje klimmen met af en toe een adempauze, bereikten we de top. Blij keek ik om me heen om dit adembenemend mooi uitzicht in me op te nemen. Enthousiast bedankte ik Mike dat hij me dit liet zien.

Na een korte pauze op een beschutte helling, daalden we af, weer richting de bossen, waar we na een tijdje een bron bereikten, de eerste van de drie geneeskrachtige bronnen vlak bij elkaar, die Jamie’s wells worden genoemd. Het verhaal gaat dat een reiziger, Jamie genaamd, eens door deze bossen trok, maar ziek werd met erge pijn in zijn buik. Kruipend probeerde hij verder te komen, tot hij een van de bronnen bereikte, hij dronk van het water om in leven te blijven. Hij kroop verder en ontdekte de tweede bron, waar hij opnieuw van dronk, waarna hij weer even verder kroop. Na een tijdje bereikte hij de derde bron en na er van gedronken te hebben plaste hij een enorme niersteen uit, waarna de pijn verdween, hij dus genezen was en zijn reis kon voortzetten. Sindsdien worden geneeskrachtige eigenschappen, met name voor nierproblemen, toegewezen aan deze bronnen. Van elk van de drie bronnen moet iets gedronken worden, zo wordt gezegd, om optimaal te profiteren van de geneeskrachtige werking.

Mike vulde een paar flessen bij de bronnen, bestemd voor een aantal mensen uit zijn dorp, die regelmatig aan hem vragen het water voor hen mee te nemen. Uiteraard vulden we ook mijn waterfles.

Één van de 3 bronnen van Jamie's wells.

Omdat de route terug naar de auto te nat was, leidde Mike me dwars door een donker met mos begroeide bos terug naar het beginpad, waarna we na een tijdje de auto bereikten. Als afsluiter van deze geweldige dag, nam hij me mee naar een verborgen waterval.  Nadat we eerst langs een hek manoeuvreerden en daarna nog door een afscheiding voor schapen, baanden we ons een weg door hoog gras, waarna ik aan het geraas hoorde dat we de waterval naderden. Spannend vond ik het wel om de diepte van de rivier te naderen, een schuin aflopende helling met glibberig gras moest worden afgedaald om de waterval te kunnen zien. Het gemak waarmee ik Mike de helling zag afdalen tot een rand die stijl afliep in de kolkende rivier, deed mij duizelen. Voorzichtig volgde ik hem, maar hield toch iets meer afstand. Wel kwam ik dichtbij genoeg om geïmponeerd het natuurgeweld te bewonderen.

Moe maar voldaan en met natte voeten en broekspijpen kwam ik even later terug bij mijn auto. Dankbaar voor mijn gids realiseerde ik me dat ik een wandeling als deze, zo buiten de gebaande paden in een wildernis als dit, nooit in mijn eentje zou kunnen maken. Wanneer je enkel de gebaande paden volgt, zie je niet wat er zoal nog meer verborgen is in het mooie natuurgebied van National Park Ballycroy en The Nephin Beg Range; de bronnen, de bossen,  de watervallen en de overweldigend mooie uitzichten. Gelukkig zijn er mensen als Mike, die het gebied op hun duimpje kennen en wiens passie het is dit te delen met anderen.