Wedstrijden

Na enige aarzeling heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb een serie van acht foto's van Irish Desire ingezonden voor twee prestigieuze fotowedstrijden: De Zilveren Camera, categorie Documentair buitenland en de Sony World Photography Awards. Alleen al genomineerd te worden voor één van deze wedstrijden zou al een enorme eer zijn, maar ik ben me er van bewust dat de kans hierop bijzonder klein is. Het was een heel proces van foto's kritisch bekijken en selecteren. Inmiddels heb ik zo'n honderd foto's geselecteerd die ik geschikt acht voor het boek. Daar dan weer maximaal tien foto's uit selectieren voor een serie, waarin het verhaal van Irish Desire wordt verteld, is bepaald geen sinecure. Toch is het ook een leerzaam proces geweest, kritisch kijken naar mijn werk tot nu toe en het zal me de komende maanden verder helpen om het project te vervolmaken.

Onderstaand deel ik mijn ingestuurde serie van acht foto's met jullie, inclusief de begeleidende tekst. Duim je voor me?


Irish Desire

Al sinds de 17e eeuw wordt in Ierland turf gestoken, bestemd als brandstof voor huiselijk gebruik. Aanvankelijk gebeurde dit met de hand, maar sinds de jaren 40 van de vorige eeuw ook machinaal. De Bórd na Móna, de staatsmaatschappij die verantwoordelijk is voor de grootschalige industriële turfwinning in Ierland, heeft aangekondigd binnen enkele jaren te stoppen met de turfwinning ten behoeve van de turf gestookte elektriciteitscentrales, omdat deze een aanzienlijk deel van de koolstofdioxide-uitstoot in Ierland veroorzaken.

Een groot deel van de Ierse bodem bestaat uit veen. Het ecosysteem van deze veengebieden kan grote hoeveelheden koolstofdioxide absorberen en opslaan. Wanneer veengebieden worden geëxploiteerd ten behoeve van turfwinning zijn ze niet meer in staat tot het opnemen van CO², integendeel, het worden dan juist enorme uitstoters van koolstofdioxide. Het verbranden van de turf daarna zorgt nogmaals voor een hoge uitstoot van CO².

In steeds meer inmiddels beschermde veengebieden in het binnenland van Ierland worden burgers nu ook gesommeerd hun Turbary Rights op te geven en te stoppen met het steken van turf. Daar waar sommige Ieren hier vrede mee hebben en genoegen nemen met de compensatie die geboden wordt, is er ook veel weerstand. In het noord-westen van Ierland houden veel mensen, zolang er geen betaalbare alternatieven voorhanden zijn, vast aan de diepgewortelde traditie van het turfsteken, zolang het nog kan. Het is net zo goed een onderdeel van het Ierse leven op het platteland als de landbouw. Voorlopig waait de kenmerkende zoete geur van turfrook dus nog door vrijwel elke Iers dorp of plattelandsstadje, maar voor hoe lang nog, nu tradities en natuurbehoud toenemend botsen?