Winter

En dan ineens is het afgelopen met het zachte, vriendelijke winterweer van de afgelopen maanden. Niet dat er nu geschaatst kan worden op de meren, of dat er hoop is op een witte kerst, maar met zo’n 6 á 7 graden en veel wind en regen, is het koud en heb ik moeite mijn huisje warm te houden. De dagen zijn kort en ik lijdt deze periode een vrij geïsoleerd bestaan. Een paar keer per week drink ik een kop thee bij de buren, de overige dagen probeer ik te genieten van het cocoonen, ik werk veel achter de computer aan mijn foto’s, doe wat research onder het genot van een muziekje. In de middag maak ik een turfvuurtje in de open haard, een ritueel van de haard schoonmaken, turf en kolen uit de schuur halen, het zorgvuldig opbouwen van kolen, turf, papier, aanmaakblokjes, aanmaakhoutjes en weer wat turf, in deze volgorde.
En dan blij zijn dat het weer gelukt is en genieten van de warmte van de vlammen. Beschaamd zie ik de zwarte randen onder mijn nagels en de grauwe randen rond mijn mouwen, niet bepaald toonbaar! Regelmatig poets ik daarom mijn nagels met een oude borstel om het wat netjes te houden. Al zeven maanden ga ik zeer casual gekleed, spijkerbroek, truien, wandelschoenen.  Mijn schoenen met hakken liggen in de opslag, wanneer ik in juni terugkom, moet ik er opnieuw op leren lopen denk ik. In de avond kijk ik naar films of series op NPO plus of Netflix en zo glijden de dagen voorbij.

Gisteren was het een redelijke dag, met droge periodes, ik besloot daarom richting Carrowteige te rijden, een klein en afgelegen dorp op Benwee Head, een landtong met mooie kliffen en stranden. Ik maakte tussen de buien door een korte wandeling rond het dorp, de kliffen zijn nu echt te nat, en waaide even uit op het mooie strand van Portacloy. In het dorp is zelfs een klein dorpswinkeltje. Na mijn wandeling had ik zin in koffie, hoopvol ging ik het winkeltje binnen, omdat in Ierland in de supermarkten vaak koffie verkrijgbaar is. Er waren enkele klanten in het rommelige winkeltje en de eigenaar, een wat oudere man, verontschuldigde zich dat de koffiemachine niet aan stond, geen koffie dus. Hij verwees me wel naar een ander adres in de buurt, maar ik begreep niet goed waar dat was. Ik stapte in mijn auto en reed het dorp uit. Net buiten het dorp gebaarde een andere automobiliste mij te stoppen en wat bleek, het was een mevrouw die ik had gezien in de winkel, ze had gehoord dat ik vroeg naar koffie.  Rij maar achter mij aan, zei ze, ik wijs je het adres waar je koffie kunt drinken. En inderdaad, vlakbij, aan een zijweg, stopte ze bij een soort van dorpshuis, waar een bord buiten stond: Food served all day. Ik bedankte haar vriendelijk en ging naar binnen. In een vrij kale ongezellige ruimte stonden moderen tafels en stoelen van licht hout, bij de ingang een soort balie en bij het raam zat een groepje keurig geklede dames op leeftijd te babbelen. Ik bestelde een kop koffie bij de dame achter de balie en ging zitten naast de haard waar een turfvuur brandde. Een mevrouw op hakken leek de leiding te hebben van de groep dames, ze liep driftig heen en weer te klikken, pakte iets uit een kast, maakte nog wat extra licht en vroeg of de overige dames er klaar voor waren. Nieuwsgierig observeerde ik de groep, maar toen de mevrouw op hakken nummers begon op te lezen; a three and a nine, thirtythree, a two and a five, twenty five, begreep ik dat er bingo werd gespeeld. Zwijgzaam keken de dames op hun papiertjes, sommige hadden wat hulp nodig, anderen wat aanmoediging om enthousiast te roepen wanneer de kaart vol was, om de spanning er wat in te houden. Zittend bij de kachel genoot ik een tijdje van deze eenvoudige kneuterigheid.

Op de terugweg naar huis, passeerde ik enkele prachtige turfstacks, voorzichtig parkeerde ik mijn auto in een kleine inham van de weg en maakte snel wat foto’s.

Bijna thuis, voorbij Bangor Erris, scheen de lage zon even prachtig over de Bog  en de bergen en reed ik dwars door een regenboog terug naar huis.