Ain't no mountain high enough!

De afgelopen week had ik het gevoel vast te zitten in een zuigende modderpoel, -of was het een veenmoeras- van negatieve gedachtes en gevoelens. Het was ondraaglijk om te denken aan de whatsapp fraude waar ik vorige week slachtoffer van ben geworden. Schaamte, boosheid, zelfverwijt, teleurstelling, schuldgevoel en verdriet stapelden zich op tot een grote klomp ellende in mijn lijf.  Schaamte, omdat ik hier ben ingetrapt. Boosheid, omdat die criminelen mij mijn droom hebben afgepakt.  Zelfverwijt, omdat ik niet meteen mijn dochter heb gebeld om e.e.a. te verifiëren. Teleurstelling, omdat ik zo trots was dat ik het geld voor het project rond had; wanneer ik terug kom in Nederland zou al mijn spaargeld op zijn, maar er zouden ook geen schulden zijn. Schuldgevoel heb ik vooral naar de mensen die Irish Desire steunden d.m.v. aanschaf boeken, kaarten en foto’s of  vrije donaties deden. Verdriet, omdat de glans van dit mooie avontuur nu vertroebeld is. De hele week kwam ik mijn huis niet uit. Ik heb veel gebeld en gemaild met de bank en gezocht naar oplossingen.

Het geld is weg, dat is volgens de bank al zeker. Deze criminelen maken vaak gebruik van geldezels, die hun bankrekening beschikbaar stellen. Zodra het geld op de rekening staat, wordt het meteen gepind en doorgesluisd naar andere rekeningen. Mijn redenatie is dan, er is een rekeningnummer en een naam, hoe moeilijk kan het zijn om dit persoon op te sporen, aangezien men zich moet identificeren om een rekening te kunnen openen. Het enige dat de bank zegt te kunnen doen met mijn aangifte is “passende” maatregelen nemen tegen de begunstigde van de boekingen, dit houdt in, verbanning van de bank en op een zwarte lijst zetten, waardoor dit persoon 8 jaar lang geen Nederlandse bankrekening kan openen. Maar dat is voor mij niet genoeg, ik wil uiteraard dat de daders worden vervolgd en gestraft! Het is erg verwarrend en vaag allemaal. Ik krijg ook niet echt duidelijke antwoorden over procedures, werkwijzen en hoe dergelijke zaken worden aangepakt.

Om anderen te waarschuwen koos ik voor openheid over de fraude, ik heb daarom ook een bericht geplaatst op mijn Facebook pagina over het gebeurde. Dit werd al snel opgepakt door de locale pers. Er volgde een kort interview op radio Noord, een bericht op de RTV-Noord app, een item op TV-Noord en een kort artikel in het Dagblad van het Noorden. Zowel RTV-Noord en DvhN plaatsten ook een artikel op hun Facebook pagina’s. De beknopte berichten kunnen nooit het volledige gebeuren weergeven. Heel wat bagger en haatberichten heb ik over me heen gekregen op de FB pagina's van DvhN en van RTV Noord. Vreselijk. Ik heb er één keer op gereageerd, maar nu kijk ik er niet meer naar, ik word er beroerd van. De haters vinden het nodig het nog even lekker in te wrijven hoe stom het is dat ik dochter niet heb gebeld, dat ik mijn dochter w.s. niet goed ken, omdat ik het niet herkende dat ze het niet was enz. Dit is natuurlijk pijnlijk. Het ligt toch allemaal iets genuanceerder dan de meeste mensen denken. Ik wist niet dat dit soort fraude bestond, ik had er nog nooit van gehoord en ik ben toch echt niet wereldvreemd. Ik hoor nu achteraf dat er bij deze methode eerst onderzoek gedaan wordt op social media naar de manier van communiceren tussen slachtoffer en b.v. dochter of zoon. Ook de profielfoto wordt van Social media gehaald. Ik heb een goede band met mijn dochter, ik vertrouw haar voor 1000%. Juist daarom ben ik er in gestonken. Ik heb mij kwetsbaar opgesteld en mijn verhaal verteld om anderen te helpen en hier opmerkzaam op te maken. Ook ik dacht altijd bij andersoortige fraudeverhalen dit overkomt mij niet.

  

Gelukkig krijg ik ook veel positieve ondersteunende berichten, ook van veel mensen die het ook hebben meegemaakt. Een mevrouw uit Zeeland verloor veel geld aan haar z.g.n. zoon die vrijwilligerswerk deed in Tanzania.  Zij wil alle ervaringen bundelen, een advocaat wil hier wel iets in doen richting meldpunt identiteitsfraude. Gisteren werd ik benaderd door het programma van AVRO/TROS Opgelicht!? Of ik mijn verhaal life in de uitzending wil doen a.s. dinsdag. Hier heb ik voor bedankt, wel mogen ze mijn verhaal gebruiken. Toch goed dat ook zij nu weer aandacht eraan willen schenken.

Zaterdag ben ik voor het eerst weer even het huis uit geweest, ik heb buurman Christy naar Belmullet gebracht, hij moest zijn auto van de garage halen. Toen ik terug reed, met de bergen van National Park voor me, in een prachtig silhouet van tinten zwart, grijs en paars… was het alsof ik het voor het eerst zag. Ik voelde weer een beetje hoop en blijheid en besefte ook dat stoppen geen optie is. Even ving ik een glimp op van nieuwe motivatie.

Inmiddels heb ik een paar aanbiedingen voor leningen ontvangen van familie en vrienden, ik heb besloten daar gebruik van te maken. Mijn gevoel moet daar nog even aan wennen, de glans van mijn droom is nog niet terug, maar ik hoop dat dat goed komt.

Gisteren was een prachtige zonnige dag, ik maakte een mooie klim naar een uitzichtpunt bij Mulranny. Klimmend naar boven spookte het liedje "Ain’t no mountain high enough" door mijn hoofd. Het uitzicht boven was prachtig, mijn blik gleed bewonderend over Clew Bay met al zijn kleine eilandjes en de bergen van National Park Ballycroy. Iets lichter in mijn hart liep ik terug naar mijn auto. Onderweg naar huis scheen een lage zon warm op een meidoorn als een spotlicht, met een achtergrond van donkere wolken. A lonely tree… a fairy tree? Onwrikbaar stond hij daar sierlijk in de wind, gebogen, dat wel, maar niet gebroken.