Back on my own

Na tien heerlijke en gezellige dagen met mijn mannen, mijn grote volwassen zoons, bracht ik ze afgelopen donderdag naar de bus naar het vliegveld, en bleef ik weer even ontredderd achter op het busstation van Ballina. Op zo’n moment vraag ik me vertwijfeld af of ik niet te lang weg ben, het voelt dan even zo onnatuurlijk, ik hier in Ierland en mijn kinderen in Nederland. Maar ik herken het gevoel en weet inmiddels hoe er mee om te gaan. Het werkt vaak goed om afleiding te zoeken en lekker bezig te zijn. In plaats van troostvoedsel zoals chocolade en een lekker wijntje te kopen, heb ik mezelf uitgeleefd in de kledingwinkels van Ballina, ik scoorde drie truien voor €17,- ! Blij met mijn nieuwe aankopen trakteerde ik mezelf op een cappuccino, waarna ik naar de Lidl toog voor de twee wekelijkse boodschappen.

Thuisgekomen ruimde ik het huis op en verschoonde de bedden. Het klinkt heel gek, maar het helpt om de sporen van hun aanwezigheid te wissen, het aangezicht van de beslapen bedden is te pijnlijk en confronteert me te veel met hun niet meer aanwezig zijn hier bij mij. Het opgeruimde huis helpt me om weer over te gaan op mijn routine en het gemis minder te laten zijn. De volgende dag, vrijdag, reed ik naar een van mijn favoriete plekken in de omgeving: Achill Island. Het eiland heeft veel te bieden, kliffen, prachtige stranden, bergen en veengebieden. Ik maakte een strandwandeling op Keel Beach, de wind verjoeg mijn verdriet, de schoonheid van de omgeving werkt altijd helend. Ondanks het sombere weer, kwam de zon af en toe wat te voorschijn, wat een prachtige weerkaatsing gaf op het natte strand en het water.

Al lopend dacht ik wat na over mijn periode in Ierland tot nu toe en besefte dat het me nog niet was gelukt om echt vrienden te maken. Ik ken inmiddels wel mensen met wie ik af en toe praat en heb een goed contact met mijn buren Christy en Theresa. Maar echt contact maken met de Ieren valt niet mee. In de laatste aflevering van het t.v.-programma ‘Tom’s Ierland’ kwam de mentaliteit van de Ieren aan bod en dit bood me veel herkenning en bevestiging hoe ik het hier ervaar. Ieren zijn vaak uit op ‘having a craic’ en ‘having fun and a good time’. Dit is vaak ook een manier om geen aandacht te hoeven geven aan negatieve gevoelens, verdriet of pijn. Wanneer een groepje mensen samen zijn, en één van hen uit zich wat betreft zich niet zo goed voelen of down te zijn of iets dergelijks, dan wordt daar maar liever snel overheen gepraat en gaat men liever over naar een ander vrolijk onderwerp. Ieren zijn echt super vriendelijk, hartelijk en lief, maar het is vaak ook een houding om maar niet echt iets van zichzelf te hoeven laten zien. In feite zijn ze dus best wel gesloten, waardoor het contact vaak oppervlakkig blijft. Tja een ieder die mij een beetje kent, beseft dat dit niet echt bij mij past, ik ben juist erg open over mijn gevoelens en de dingen die me raken, ik hou er ook van wanneer anderen ook open zijn. Voor de periode die ik nog hier ben is het in ieder geval wel handig de Ieren een beetje te kennen en te begrijpen, het went, ik vind mijn weg wel hierin.

Ik verheug me op de periode vanaf februari, wanneer het turfseizoen weer begint, er weer volop bedrijvigheid is op de bog en ik weer los kan w.b. het fotograferen van dit gebeuren en vooral ook de mensen.

Onderstaand nog enkele foto’s van Achill Island die ik eerder maakte de afgelopen maanden.