Explore

Nog steeds blijft het weer erg onstuimig. Dagen en dagen van veel storm en regen, heel veel regen. Ik kijk uit het raam en zie de regen horizontaal voortjagen over het uitgestrekte veenlandschap. Ik gooi nog wat turf op het vuur, en kruip met mijn laptop op schoot nog wat dichter bij de warmte en begin te schrijven.

Afgelopen maandag leek het op een gegeven moment wat op te klaren, het waaide wel hard, maar de zon kwam af en toe te voorschijn. Ik reed daarom naar Fahi Graveyard, om vanaf daar een wandeling naar het strand te maken, even kijken wat de stormen hadden aangericht en heerlijk even uitwaaien! Maar na een half uur wandelen barstten de buien weer los, flinke hagelstenen werden met harde windvlagen over het land geblazen om mij vervolgens te martelen. Ik hoorde mezelf pijnlijke kreten uitslaan en probeerde naar mijn auto te rennen.  Maar het waaide zo hard, dat ik amper vooruit kwam. Ongelofelijk, nooit eerder had ik ervaren hoe pijnlijk hagel kan zijn, dwars door mijn spijkerbroek heen voelde ik de hagelstenen prikken, mijn gezicht en handen moest ik beschermen, want op de huid was het helemaal ondraaglijk. Na dit gevecht tegen de elementen zag ik dat het wel mooie witte bergtoppen opgeleverd had, waardoor de vriendelijke met veen bedekte bergen ineens leken op een hooggebergte.

Donderdag deed ik opnieuw een poging om op avontuur te gaan, het was een dag met buien, in plaats van constante regen, dat was al heel wat, dus ik besloot met de auto er op uit te gaan. Ten noorden van de hoofdweg tussen Bangor Erris en Crossmolina ligt een groot ontoegankelijk veengebied, waar ik dacht dat er geen wegen zouden zijn. Maar lang leve Google maps en streetview, ik ontdekte dat er toch een klein weggetje het gebied inloopt, dus opgetogen ging ik op weg, ik vind het altijd heerlijk, maar ook wel een beetje spannend om op ontdekkingsreis te gaan. Bij Crossmolina sloeg ik linksaf richting Ballycastle, mijn TomTom ingesteld op Moygownagh, waar ik linksaf het gebied in zou slaan. Onderweg stuitte ik op een stuk ondergelopen land, wat een bijzonder tafereel opleverde, de bomen (ik denk berken?) stonden nu in het water. Ik parkeerde mijn auto een stukje verderop bij een overwoekerde ruïne van een huis, wat ik ook wel de moeite van het fotograferen vond. Wat zie je dat hier toch vaak, huizen in verval, ruïnes.

Na wat zoeken vond ik het weggetje dat ik gevonden had op google maps, het veengebied in.  Het was smal en hobbelig, met veel gaten. Sommige stukken waren hier en daar een beetje overstroomd door de overvolle beekjes die overal stroomden. Even twijfelde ik, waar was ik nu toch weer aan begonnen? Maar hier en daar stond nog een verdwaald huis of een boerderij, dus dat stelde gerust. Ik vermande me, want het was immers een weg, hoe slecht ook, maar wel bedoeld voor auto’s om over heen te rijden. Hoe verder ik het gebied introk, hoe slechter de weg werd en hoe verlatener de omgeving. Maar ik had een doel voor ogen, ik had gezien dat aan het einde van een doodlopend weggetje een verlaten plek was met een klein bruggetje over de Oweniny river en wat ruïnes. Daar wilde ik naar toe, het zou interessant kunnen zijn voor wat foto’s. Het laatste stukje reed ik in de 2e versnelling, rustig de kuilen ontwijkend, waarna ik de plek bereikte. 

Het bruggetje bleek roestig en half vergaan, een paar meter ernaast deed een brede betonnen blok dienst als brug, ik neem aan bedoeld voor de boer wiens vee graasde aan de andere kant van de rivier. Het lukte me niet om een mooi beeld te maken met het oude bruggetje erop, dus dat liet ik zitten. De koeien keken me verbaasd aan, kom jij nu iets brengen, leken ze te denken en loeiden een paar keer naar me, terwijl mijn blik gleed over de rivier die verder kronkelde door het uitgestrekte veenland. Ik draaide me om en zag een achteloos achtergelaten autowrak gedumpt bij een ruïne van een oude cottage.  Ook dat zie je hier vaak. Wanneer een auto is afgeschreven, wordt het gewoon ergens in de natuur gedumpt, of het blijft gewoon ergens rond het huis staan, om weg te roesten. Ik probeerde me voor te stellen hoe het geweest moest zijn, om hier te wonen, in deze verlatenheid. In Aughness woon ik natuurlijk ook wel afgelegen, maar op een of andere manier voelt het anders, beter voor mij, om de zee vlakbij te weten, om aan de rand van het land te wonen. Ik kan dit gevoel niet verklaren. Maar midden in een uitgestrekte leegte wonen zoals hier… nee dat voelt niet goed. Op de terugweg stopte ik nog even om een paar struiken te fotograferen die rijkelijk begroeid waren met het witte mos dat ik zo mooi vindt.

Tevreden reed ik naar huis, het was weer een heerlijke dag!