Morgan

Vorige week zondag maakte ik een strandwandeling hier in de buurt, een plek waar ik wel vaker naar toe ga om even uit te waaien. Ik zet mijn auto dan bij Fahi Graveyard en loop vanaf daar over de smalle landweggetjes naar de kust. Ik was net onderweg naar het strand, toen een wit bestelbusje me tegemoet reed en naast mij stopte. De chauffeur sprak me aan met het gebruikelijke “Hi how are ye? Beautiful day isn’t it?”.  Ik keek naar zijn vriendelijke gezicht, waarop ik wel even moest wennen aan de aanblik van zijn lach die een vrijwel tandeloze mond ontblootte, zijn wit krullend borsthaar dat tot en met onder zijn kin groeide en zijn haveloze vieze kleren. Ik vermande me en we maakten een praatje.

Hij vertelt me dat hij wat rondreed om de tijd te verdrijven en dat hij verderop aan de weg woont in zijn boerderij. Onlangs kocht hij ook nog een boerderij in Castlebar, waar zijn vee nu staat en in een ander deel van Aughnes bezit hij ook nog stukken land. Of ik een echtgenoot thuis heb wachten? Op mijn ontkennend antwoord deelde hij me mee dat hij ook geen vrouw heeft, maar mij wel een erg leuke vrouw vond. Ik maakte hem snel duidelijk dat ik daar niet voor in was en niet op zoek was naar een echtgenoot, maar misschien wel geïnteresseerd was om hem te fotograferen met zijn schapen of bij zijn turfvuur. Dat was geen probleem, ik was welkom. Ik noteerde zijn naam en telefoonnummer, waarna ik afscheid nam van Morgan, zoals hij bleek te heten. Wandelend op het strand bedacht ik me dat hij mij wel intrigeerde en dat het mogelijk wel interessant zou kunnen zijn om hem te bezoeken, maar ik twijfelde of dat verstandig was, gezien zijn toespelingen. Gelukkig kennen Christy en Theresa bijna iedereen in de omgeving (en andersom), dus ik vertelde hen over de ontmoeting. Zij verzekerden me dat het geen enkel probleem zou zijn om hem te bezoeken, ik hoefde me niet onveilig te voelen. Wel werd ik door hen voorbereid op zijn huis, dat niet al te netjes is.

Na hem eerst te hebben gebeld, bezocht ik hem vandaag in zijn huisje. Christy en Theresa hadden niet teveel gezegd, het was nogal wat, tja het was wel erg. Maar ja wie ben ik om hierover te oordelen. Morgan was weer erg vriendelijk en nodigde me uit om bij het vuur te komen zitten, waar we wat babbelden. Zijn hele leven woonde hij al in het huis. In het verleden heeft hij, zoals zoveel Ieren, een tijdje in Engeland gewerkt, om wat extra geld te verdienen als chauffeur. Maar het platteland van Ierland is toch de beste plek om te wonen volgens hem.

Ik was wel wat teleurgesteld dat hij geen turfvuur bleek te hebben, er lagen wat kolen in de vuurplaats, waar hij ook zijn thee maakt en zijn eitjes kookt. Hij was inmiddels door zijn turf en moest zich nu zien te redden met wat kolen. Toch wilde ik graag wat foto’s van hem maken bij het vuur, wat hij prima vond.

Hij keek me aan met zijn heldere ogen en even zag ik een wat vertwijfelde onzekere blik. Zou hij zich door mijn aanwezigheid bewust zijn van de staat van zijn huis, zijn onverzorgdheid? Had hij even gedachtes over hoe het had kunnen zijn, of was hij zich juist niet bewust van de erbarmelijke staat van zijn huis en zijn eigen onaantrekkelijkheid?  Ik vroeg me af, hoe het toch zover kan komen, dat zo’n lieve normaal intelligente man, zo kan leven en wonen.  Armoede is niet de oorzaak heb ik me laten vertellen, geld schijnt hij genoeg te hebben. Welk verhaal draagt deze man bij zich? Of heeft hij gewoon niet voor zichzelf leren zorgen, heeft hij misschien tot op volwassen leeftijd onder moeders vleugels geleefd?

Wanneer hij me een biertje aanbiedt die ik vriendelijk afsla, vertelt hij me zelf nooit te drinken of te roken, omdat dat ongezond is. Moeizaam, steunend op een stok,  loopt hij voor me uit naar buiten, en ik denk aan hetgeen Theresa me vertelde, dat hij inmiddels enkele tenen mist in verband met gangreen. Hij laat me zijn schapen zien, enkele staan in de stal, omdat ze ziek zijn, de overige schapen lopen buiten, rond het huis. Wanneer ik wegga zegt hij dat ik maar snel nog eens weer moet bellen en een keer langskomen. Ik beloof dat ik dat doe.

Thuisgekomen bekijk ik de foto’s op mijn computer en denk terug aan de ontmoeting. Een gevoel van medelijden komt op wanneer ik naar zijn gezicht en zijn blik op de foto’s kijk. Of nee het is geen medelijden, maar compassie en verdriet dat ik voel voor deze vriendelijke zachte man, die blijkbaar niet in staat is om, ondanks dat geld niet het probleem is, een goed leven voor zichzelf te realiseren. Maar ja ook dat is een oordeel, want voor hem is dit misschien genoeg en een prima manier van leven. Nog zoveel vragen, misschien dat ik ze een volgende keer kan stellen.