Winters licht

Huisje bij het strand verderop in Aughness

Net als in Nederland, was het hier erg stormachtig de afgelopen dagen. Zowel zondag als maandag code oranje en vandaag nog code geel, wat betreft storm, zware regen, hagelbuien en sneeuw. Daarnaast grote kans op plaatselijke overstromingen veroorzaakt door de overvloedige regen en de hoge waterstanden van de zee in combinatie met de springvloed. In het afgelopen najaar maakte ik mijn eerste Ierse storm mee, ik was toen best wel een beetje paniekerig, maar alles went, meerder stormen volgden deze winter. Ik raakte vertrouwd met het geluid van het gebulder in de schoorsteen.

Maar de extreem hoge waterstanden zaten me nu toch niet helemaal lekker.

Het water in de beek die stroomt op zo’n 10 meter van mijn huis, kolkte wild en tijdens de hoge waterstanden wanneer de vloed op zijn hoogste punt was, stroomde het water niet vanuit land de zee in, maar juist andersom, landinwaarts. Beetje spannend was het dus wel weer, want mijn huis ligt laag, aan een baai. Tijdens de vloed op zondagavond naderde het water tot op zo’n 10 à 15 meter van mijn schuurtje, dat achter het huis staat. Omdat de vloed de volgende ochtend om 6.00 uur weer zijn hoogste punt zou bereiken en het nogal zwaar stormde, besloot ik op tijd naar bed te gaan, (in mijn kleren) en de wekker op 5.30 uur te zetten, om de situatie even op te nemen. Helaas deed ik van onrust geen oog dicht, hoewel ik niet echt bang was of zo. Of misschien toch wel een beetje. De waterstand viel gelukkig mee, ik was veilig. Ook vandaag opnieuw hoge waterstanden, maar niet meer zo extreem als zondagavond. 

Deze dagen werd ik steeds heen en weer geslingerd tussen een verlangen om er op uit te gaan om de hoge golven te zien, het extreme weer te fotograferen en tussen de angst voor gladheid, ondergelopen wegen en de rukwinden onderweg.

Zaterdag toen het hier ook al flink regende de hele dag, reed ik even naar Bangor, een 15 minuten rijden vanaf hier, voor een paar boodschappen. Ook toen al lag er veel water op de weg, waardoor ik voorzichtig door de lage delen moest rijden. Met dit voor ogen, plus de snijdende kou die ook niet lonkte, besloot ik toch maar thuis te blijven. Ik vermaakte me met het ordenen van mijn foto’s, veel niet bruikbare beelden heb ik weggegooid en ik maakte een lijstje van de foto’s die ik nog wil nabewerken. Ik kroop dicht bij het vuur met mijn laptop, want de rest van het huis is koud. Deze harde wind doet ervaren hoe slecht het huis is geïsoleerd, het tocht overal, dat is niet warm te stoken. Zoals eerder verteld, de oliegestookte CV is nogal kostbaar in gebruik, deze is daarom enkel nog twee uur in de ochtend en twee uur in de avond aan. De rest van de dag moet ik het doen met mijn turfvuurtje, waar ik ook af en toe wat kolen op gooi om het goed aan de gang te houden. Je krijgt op deze manier wel een idee van de leefomstandigheden van vroeger…

Ondanks dat dit weer soms een belemmering is om er op uit te gaan, ben ik toch blij dat ik ook de winter hier meemaak. Want wanneer ik mijn foto’s orden, kom ik tot het besluit dat ik het licht en de kleuren van de winterfoto’s minstens net zo mooi vind dan de foto’s genomen in de zomer. Ik heb zin om weer naar buiten te gaan!

Achill Island in de mist

Eenzaam bootje voor de kust van Curane

Lage zon bij Ballycroy National Park

Uitzicht op de bergen van Currane, vanaf National Park Ballycroy