Corona

Uiteraard volg ik hier in Ierland het nieuws op de voet wat betreft de ontwikkelingen van het Coronavirus in Nederland, in Ierland en de rest van de wereld.  Op het Ierse eiland zijn inmiddels zo’n 70 besmettingen geconstateerd, lang nog niet zoveel als in Nederland dus, maar de aantallen lopen hier ook de laatste dagen snel op. Ook hier zijn vandaag verregaande maatregelen aangekondigd, alle scholen zijn vanaf morgen gesloten tot het einde van de maand, verder sluiten alle toeristische locaties, zoals musea, galerieën en bezoekerscentra en worden grote bijeenkomsten afgeblazen. St. Patricks day wordt hier normaal gesproken uitgebreid gevierd, met optochten en dergelijke, ook deze zijn geannuleerd. Gisteren zou ik een afspraak hebben bij een turfgestookte energiecentrale van de ESB, de Ierse elektriciteitsmaatschappij waar ik zou mogen fotograferen. De afspraak is tot mijn grote teleurstelling vanwege het Corona virus afgezegd en zal niet eerder kunnen plaatsvinden dan wanneer de situatie in Ierland verbetert.  Gezien de ontwikkelingen in de rest van Europa, verwacht ik niet dat de situatie zal verbeteren vòòr 27 mei, de datum van mijn vertrek naar Nederland. Deze foto's zal ik dus niet kunnen maken.

Langzaam aan begin ik me steeds meer zorgen te maken of ik het project zal kunnen afmaken de komende twee maanden. Wanneer hier ook een voorschrift ingevoerd zal worden, net als in Nederland, dat een ieder met lichte klachten zoals een verkoudheid thuis moet blijven en het advies zal zijn om zo weinig mogelijk sociale contacten te hebben, zie ik mijn wens om nog wat families in de thuissituatie te fotograferen in rook opgaan. Ik vermoed dan dat mensen me niet zullen willen ontvangen. Het regelen van deze afspraken loopt zo wie zo al moeizaam, er lopen een aantal verzoeken en beloftes, die al weken blijven hangen in vaagheid. Inmiddels heb ik deze week er wat vaart achter gezet en weer allerlei mensen gebeld en gemaild met verzoek tot introducties bij geschikte kandidaten. Hopelijk gaat dit het komende weekend resulteren in concrete afspraken en introducties. Ook Teresa snapt nu mijn haast en belooft een vriendin met kinderen te vragen of ze wil meewerken.

Het maakt me best wel onrustig om hier te zijn in Ierland, ver weg van mijn familie, nu de Corona-crisis steeds groter wordt.  Ik voel sterk de behoefte in de buurt van mijn kinderen te zijn.

Het weer werkt ook nog niet bepaald mee. Het blijft maar regenen en af en toe nog flink waaien. De Ieren zelf zeggen dat dit ook voor Ierland bijzonder extreem is en dat ze zich geen winter en voorjaar als deze kunnen herinneren. Voorlopig beloven de voorspellingen nog niet veel goeds. De bog is heel erg nat, van turfsteken kan nog geen sprake zijn, daarvoor is er zo wie zo eerst enkele weken droger weer nodig. Ondertussen sta ik in de wachtstand,  tikt de tijd weg en beginnen gedachtes bij mij op te komen of het misschien verstandig is om eerder naar Nederland terug te keren.  Na de tegenslag van de fraude van januari, daarna het extreem slechte weer van de afgelopen paar maanden en nu de Corona-crisis… het maakt me af en toe wel wanhopig.  Ik wil graag positief blijven en wil zo graag aan de slag en het project afmaken, maar als het weer zo blijft en Corona erger wordt, tja dan moet ik nog eens goed nadenken wat te doen. Maar ook hier stellen Teresa en Christy me gerust, in April zal alles goed komen en zal ik volgens hen nog tijd genoeg hebben om het turfsteken te fotograferen.

Minaun cliffs

Minaun cliffs

Gelukkig is er af een toe een redelijke goede dag met droge periodes, waar ik uiteraard dankbaar gebruik van maak om er op uit te gaan. Afgelopen week ontdekte ik weer een paar mooie plekken op Achill Island, waar ik nog niet eerder was geweest. Bij de Minaun cliffs loopt vlak onder de groene kliffen een klein weggetje, waar je zelfs met de auto kunt komen, ik besloot mijn auto een eindje terug te parkeren en langs de zee naar de kliffen te wandelen. Schapen lopen onbekommerd op de klifranden te grazen en hier en daar ontspruit een kleine waterval, wat een heerlijke plek is dit!. Aan het einde van het pad zie ik een auto staan, een oudere man staat aan de kust, turend naar de zee. Ik loop naar hem toe en we maken een praatje. Mike, zoals hij blijkt te heten, heeft een stuk zeewier in zijn hand en vertelt me dat hij dat meeneemt naar huis om het daar in de grond te steken omdat het goed is voor de groentes en aardappelen in de tuin. We praten wat over het weer en de turf en wanneer hij mijn camera ziet, biedt hij aan even voor mij te poseren, iets wat ik niet aan zag komen. We maken een paar foto’s, waarna hij terug rijdt en ik nog wat verder loop. Even later komt de auto terug, Mike stopt en laat zien dat hij iets voor me meegenomen heeft: een mooi stukje bogoak en een paar hand gestoken turfmoten. Hij vertelt me dat een man verderop al begonnen is met turfsteken, met de hand.  Hij legt me uit waar dat is en waar de man woont. Hij heeft ook een paar kalenders bij zich, trots toont hij de foto’s in de kalender, het zijn foto’s van zijn kleinkinderen en wat foto’s van Achill. Zijn dochter maakt elk jaar zo’n kalender voor hem voor zijn verjaardag. Hij biedt aan om voor me te poseren met de kalender, maar ik zeg dat het prima is zo, in de auto. Wat een lieverd, deze man.  Omdat ik nog een stukje moet lopen, belooft hij de turfmoten en de bogoak  op mijn auto achter te laten, die hij wel had zien staan verderop. En ja hoor, toen ik bij mijn auto kwam, lagen de ontvangen schatten keurig op mijn motorkap. Helaas kon ik het huis van de turfstekende man niet vinden, maar wel de plek op de bog waar ik kon zien dat er verse turf was gestoken. Morgen op onderzoek, wie deze man is en waar hij woont.  Aan het einde van de middag ontdekte ik vlak voor Keem Bay een hoog gelegen stuwmeer, ook een plek om nog eens naar terug te keren.

Lough Acorrymore

Achill Island

Achill Island