To go or not to go

Happy St Patricksday! Helaas geen feesten en parades, die ik graag eens had meegemaakt. Alles is afgelast. Terwijl de overige maatregelen en beperkingen in verband met het Corona-virus me om de oren vliegen en diverse landen zoals Belgie en Frankrijk inmiddels een lock-down hebben afgekondigd, vraag ik me steeds meer af of ik nu terug moet gaan reizen naar Nederland of niet. Ik had een ticket geboekt voor 27 mei a.s., via de route Dublin-Cherbourgh in Frankrijk. Ik kan deze kosteloos omzetten naar een andere datum of route via Engeland, dus dat is het probleem niet.

Hoe groot is het risico dat ik Ierland niet meer uitkom eind mei? Alle Europese landen hebben nu code oranje, dit betekent alleen noodzakelijk reizen.  Wat als het plots code rood wordt? Dan zit ik hier vast. Ik moet wel weer aan het werk bij Cosis per 2 juni en de reisverzekering dekt geen extra verblijfskosten in geval van een virus pandemie.

Maar ja eind mei is nog twee maanden verder, dus wie zal het zeggen? Morgen zal ik toch maar eens advies inwinnen bij instanties als de Nederlandse ambassade, Buitenlandse zaken en de Ferry-maatschappijen.

Leuk is dit alles niet. Wat een domper. Nu ik eindelijk de vruchten kan plukken van mijn opgedane contacten het afgelopen jaar, zijn de deuren nu voor me gesloten in verband met Corona. Vandaag zijn er weer een paar afspraken geannuleerd, het betrof fotografie afspraken bij mensen thuis, hoe ze turf gebruiken. Het is logisch, het zijn wat oudere mensen en men durft me niet meer in huis te laten, dat is erg begrijpelijk. Net als in Nederland veranderen de omstandigheden hier per dag, mensen worden banger en voorzichtiger. En dat voorzichtig zijn is natuurlijk goed. Wie ben ik om mijn fotografie belangrijker te vinden dan de gezondheid van deze mensen!  Dat slaat natuurlijk ook helemaal nergens op. Ik schaam me voor mijn ongeduld en teleurstelling. De wereld staat op zijn kop, en ik maak me druk om wat foto's. Gelukkig heb ik al wel een paar binnenfoto’s gemaakt, dus ik laat dit voor nu even rusten. Mocht ik hier toch nog iets in missen, dan zit er niets anders op dan dat ik in oktober nog een een weekje terug kom, mits de Corona-crisis dan is bezworen uiteraard. Ik heb nu de contactgegevens van deze mensen, dus ik zou dan heel gericht een week hier kunnen zijn, met van te voren gemaakte afspraken.

Ik focus me nu en hoop nu op het turfsteken in april. De weersvoorspellingen lijken wat beter te worden, dus het zou mooi zijn indien ik toch de kans krijg om dit te fotograferen. Wanneer het niet lukt, in verband met het weer, of omdat ik door de C-crisis eerder terug moet, zal ik dus een jaar moeten wachten op een herkansing...

En nu terug gaan, naar wat? Mijn huis is onderverhuurd. Twee maanden op een stretchbedje tussen de dozen bij mijn dochter op zolder lokt ook nog niet echt. Hoewel het uiteraard erg gezellig bij haar is hoor!

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik een oudere man, Mike genaamd, ontmoette bij de Minaun cliffs en dat hij me vertelde over een man die al begonnen was met handmatig turfsteken een eindje verderop. Dat is wel uitzonderlijk, aangezien iedereen zegt dat de bog nog te nat is. Mike had me verteld waar deze man woonde, maar omdat ik het huis niet kon vinden, ben ik afgelopen week opnieuw op onderzoek gegaan. Ik ben gaan rondwandelen in de de omgeving waar hij zou moeten wonen en heb rondgevraagd bij mensen die ik onderweg tegenkwam. Uiteindelijk heb ik hem gevonden en gesproken. Een beetje een bozige en norse man bleek hij te zijn. Helaas wil hij niet op de foto.  De reden hiervoor is dat een fotograaf van Irish Tourism hem enkele jaren geleden fotografeerde en deze foto heeft gebruikt voor publicaties zonder zijn toestemming. Daar was hij nogal boos over, dat iemand anders geld verdient aan zijn foto, terwijl hij niet eens toestemming had gegeven. Ik heb geprobeerd hem over te halen, beloofde niets te gebruiken zonder zijn toestemming, bood hem zelfs €50,- en een boek wanneer dit klaar is. Maar hij bleef onverbiddelijk.  Wel mocht ik zijn bog en zijn turf fotograferen, dat heb ik daarom maar gedaan.  Op de foto’s kun je goed zien aan de sporen van de sleán (speciale schep) dat er turf met de hand gestoken is. Gelukkig ken ik nog twee mensen die nog turf met de hand steken, ik hoop dat ik dat nog mee ga maken…

Op de terugweg naar huis ging ik nog even binnen bij Mc.Loughlins, een pub op Achill island, waar ik een onnozele opmerking maakte over de glinsterende groende versieringen. Ik vroeg de dame achter de bar of ze nog steeds in kerststemming was, ze keek me niet begrijpend aan, want hoe stom, het ging natuurlijk om versieringen ter ere van St. Patricks day! Een groepje jongelui moest lachten om de situatie.  Gelukkig mocht ik wel een foto maken van hen bij het gezellig brandend turfvuur.