Het turfseizoen is van start!

Eindelijk lacht het geluk me weer toe, na alle tegenslagen van de afgelopen maanden, zit het nu weer mee. In één week tijd heb ik alle methodes van het turfsteken al een keer kunnen fotograferen, dus ik ben erg blij! De basis voor dit onderdeel is er nu, alles wat ik hierna nog tegenkom de komende weken, is extra en ter verbetering van wat ik heb.  Ik ben zo opgelucht, dit geeft zoveel rust en doet de stress van de afgelopen weken verdwijnen.

Na de nieuwe maatregelen en restricties van de Ierse overheid in verband met Covid-19, leek het in eerste instantie erop uit te draaien dat ik vrijwel geen bewegingsvrijheid heb en mogelijk niet meer op pad zou kunnen. Maar tot nu toe gaat het goed, ik heb nog geen belemmering ervaren om rond te rijden of te wandelen, dus so far so good. Volgens de nieuwe regels zou het turfsteken niet tot de essentiële werkzaamheden behoren en dus voorlopig verboden worden. Gelukkig is gisteravond het besluit gevallen dat de turfwinning tot de agrarische sector gerekend mag worden en essentieel is voor veel huishoudens, met name op het platteland. Nadat het weer al een paar weken vrij goed is gebleven, is dus nu het turfseizoen echt van start!

Deze week fotografeerde ik opnieuw iemand die turf met de hand steekt, op een prachtige locatie aan de rand van het National Park Ballycroy en vandaag kon ik het turfsteken vastleggen met een moderne sausage machine. Deze foto’s zal ik later met je delen de komende dagen.

Afgelopen maandag was ik getuige van iets bijzonders. Ik reed met Eamon Hynes (ik reed achter hem aan), naar een bog bij de Ox Mountains in county Sligo. Eamon is een buurman van Robert, een Nederlandse vriend die in Dromore West woont. Ik ken Eamon inmiddels vanaf 2013, vanaf het eerste jaar dat ik in Ierland kwam. Eamon nam me mee naar Kieran, die een oude turfmachine heeft uit de jaren 50 van de vorige eeuw en deze nog steeds gebruikt. Ik wist niet wat ik zag, toen we het hobbelige veenweggetje over reden en ik in de verte een vreemdsoortige machine zag, het leek wel een schip! Toen we dichterbij kwamen verbaasde ik me nog meer. Op een brede futuristische, maar tegelijkertijd toch ook ouderwetse machine stond een man aan allerlei hendels te trekken, terwijl het grote gevaarte langzaam voortbewoog. Het deed me een beetje denken aan de film ‘Waterworld’ met Kevin Kostner in de hoofdrol.  

Trots vertelt Kierian dat de machine van zijn vader is geweest en dat de machine al zo’n 70 jaar oud is, maar nog steeds prima werkt. Hij springt weer op het plateau met hendels en het gevaarte begint weer te kraken en zet zich ratelend in beweging, terwijl zijn hondje achteloos rond de machine loopt. Aan de ene kant van de machine draait een grote schoep, dat lijkt op een waterrad, in het ronde, het graaft een geul van zo’n anderhalve meter diep en schept de turf uit de geul. De turf valt daarna in een trechter, waarna het in een buis geperst wordt, die de turf uitspuwt in lange worsten. Deze lange slierten turf worden op een soort draaiende lopende band geleid, dit is het brede deel van de machine. Wanneer de lopende band vol is, kiepert het om en de lange worst wordt op de grond gegooid.  Aan de lopende band zitten een paar armen met wieltjes, die tot slot de repen markeren, daar waar de turf in moten zal breken wanneer het gedroogd is.  Aan de tegenovergestelde kant van de schoep, hangt aan een lange arm een grote steen, als tegengewicht.

Ik maakte ook een paar filmpjes met mijn Iphone, die ik hieronder met jullie deel.