Machines

Dankbaar en blij ben ik dat ik de afgelopen week in staat ben geweest om al veel turfwinning te fotograferen, ondanks de Covid-19 restricties. Ik zal dit de komende tijd met jullie delen.

Maar teleurstelling en frustratie liggen ook op de loer. De Ierse overheid heeft afgelopen dinsdagavond een besluit ondertekend, waardoor de politie nu meer bevoegdheden heeft om de restricties af te dwingen. De politie kan mensen nu aanspreken, terugsturen of ergens wegsturen. Wanneer je geen gehoor geeft aan deze aanwijzingen kunnen boetes van €2500,- of een gevangenis van zes maanden het gevolg zijn. Serious business dus.

Wanneer ik denk aan alle dingen die ik had willen doen dit voorjaar en waar ik me zo op had verheugd, dan wordt ik somber. Het had een periode van oogsten moeten worden: alle contacten die ik heb opgedaan het afgelopen jaar, alle fotografisch interessante veengebieden die ik heb ontdekt, ik had ze allemaal opnieuw bij langs gewild, de landschappen fotograferen met hun voorjaarskleuren en de veengebieden afstruinen, de mensen fotograferen met hun turf…  Ik had nog een paar dagen naar county Donegal en nog opnieuw een keer naar Connemara gewild, ik zou de turfgebieden rond Lough Easky in county Sligo nog een keer opnieuw willen verkennen en ik had de industriële turfwinning in de Midlands dit voorjaar willen fotograferen… De meeste van deze plannen zal ik moeten schrappen, en wanneer de restricties van kracht blijven tot eind mei, zal ik ze allemaal moeten loslaten.

Maar somber wil ik niet zijn en ik wil positief blijven. Ik hoorde deze week iemand op de radio iets zeggen in de trant van: veel lijden wordt veroorzaakt doordat wij ons willen vasthouden aan onze vastomlijnde plannen en structuur. We willen controle op ons leven en de dingen om ons heen kunnen hebben. Wanneer de controle wegvalt en er dingen gebeuren waar we geen controle op hebben, worden we ongelukkig. Het geheim om gelukkig te zijn zit hem in overgave. Geef je over aan hetgeen je geen invloed op kunt hebben. Dus probeer ik los te laten en doe wat ik kan en zie ik wel hoever ik kom en wil toch genieten dat ik hier ben. Deze week ben ik toch een beetje burgerlijk ongehoorzaam geweest. Ik probeer wat vrij te bewegen in mijn regio tussen enkele plaatsen met winkels, zodat ik winkelbezoek als excuus voor mijn onderweg zijn kan gebruiken wanneer ik stuit op een wegblokkade.

 

Eamon 

In deze blog deel ik nog enkele foto’s die ik maakte op dezelfde dag als beschreven in mijn blog van 4 april, getiteld ‘Het turfseizoen is van start’, de dag dat Eamon mij meenam naar iemand met een oude machine uit de jaren 50. Op deze zelfde bog, een eindje verderop, werd ook turf gewonnen met behulp van een hopper en een graafmachine. Het lijkt op de methode van de oude machine, de Lillyput, maar toch anders. De graafmachine graaft de turf op, waarna de turf in een grote laadbak van de hopper wordt gegooid. De turf wordt onder in de laadbak in een buis geperst, die de turf uitspuwt in lange worsten die uitgespreid worden op het gras een stukje verderop. Kieran, de eigenaar van de oude machine, vertelde dat hij iets verderop turf had gewonnen met een andere oude machine, een oude versie van de moderne hopper zoals hierboven beschreven. Eamon en ik reden er nog even naar toe en ik maakte ook van deze machines nog enkele foto’s. Wanneer ik achter Eamon aan terugrijdt passeert een boertje in een trekker, zo te zien op weg naar zijn bog om wat plastic zakken te vullen met turf.